Ash naar Japan Summer 2009

To Hiroshima! Bye bye Arao :(

2009-08-24T09:06:00.000-07:00

No pictures or videos today. I am quite in a rush now, cause tomorrow we will head out to Hiroshima for the final week of the WCI program!

It is 1 o'clock in the night, and I still have to pack! AAAAAAAAAAARGH!

Today we went to the vulcano called mount Aso (HAHAHHA!). We saw a lot of nature and stuff. BE-A-U-TIFUL!

So I hope I have internet in Hiroshima. If not, I dunno... I will update my blog as soon as I can!

Later!

Relaxed!

2009-08-23T05:45:00.000-07:00

A very good afternoon to you! This day was sooo relaxed! Today was host family day. Together with Hiroshi-san, Hiromi-san, Tomo-kun and Raymon, I went to the mountains, high in the sky. I woke up with Zuxin singing Love me Tender of Elvis. How? Hiroshi-san was recording the Arigatou Evento from yesterday on DVD. I heard her singing with Tetsutarou on the saxophone. Then I heard Takashi on the shamisen and my own beatbox... I thought it was a nice dream, but it was the DVD. So the day started great!

And it only went better. We left the house, way to late, hopped in the car and started the 1 and an half hour of driving to the mountains. When we got there, we immediately started fishing. Hiroshi-san gave us all a fishing rod made of bamboo. Well actually, it was a piece of bamboo with a string attached to it. Ray joked around and started fishing in the fishing pond without any bait. Ten seconds later he got a fish, without bait! Unbelievable it was. The funny part is that he did the same thing 3 times over again; he caught 4 fishes without any bait... Or the fishes were really stupid or really hungry. I caught 3 fishes, 1 without bait. Stupid fish.

Ray and fishies!

Fishies!

Tomo-kun and Hiroshi-san with the fishies!

We handed our fish over to this guy who was going to cook the fishes for us. With our fishes dropped of, we had 1 hour of free time. We went to the river, which was pure mountain water, to swim and play and stuff. The water was ice cold! But when we all got used to the water temperature, the fun began. We joked around, had a lot of fun. The ground was only rocks and I wore flip flops, which means that I lost my flip flops (slippers) several times due to the streaming and hurted my toes many times.

Yeah!

After a refreshing time in the river, we went back to the restaurant and ate our fish.

Before

After

The fish was delicious. Hiromi-san brought also home made onigiri, raisin bread and other snacks. I think I gained some pounds today. With the fishes in our stomach, we headed out again to play in the ice cold mountain water. Ray and I dive bombed several times from cliffs into the water, we swam a little and went on a natural (!) water glide (glijbaan).

Tomo-kun looking for anything that lives in the river

Jump!

Jump Ray!!

What did Ray's face say to the water surface? SMACK!!

Around five o'clock we left the park and went to a onsen, a Japanese hot spring. Again, I was naked. Just like at the airport and in Nagasaki with the Hofnar and the Schoen. Only this time with Hiroshi-san, Tomo-kun and Ray Ray. After relaxing time in the hot spring we ate dinner. The restaurants system is called 'biking' in Japanese, which means that you reserve a table for one hour. And then you can eat as much as you want in that hour! Second time this day I gained some pounds...

Random picture. Don't ask

Then we headed home, with Tomo-kun knocked out in the car, Arigatou Evento cd playing, Ray knocked out with a full stomach and me energetic asking questions to Hiromi-san and Hiroshi-san about the Japanese language. An awesome day, in a relaxed way! 凄く楽しかった！

2 days of YEAH: Manda Mine and Arigatou Evento in Arao!

2009-08-22T07:53:00.000-07:00

Okay, first of all, check my previous blog for the crazy pictures and videos of Greenland and the Arigatou Evento preps!

So hey, how you doin'? We started yesterday with a lot of talking. About religion, the mine (later on more) and my personal story. Yes, yesterday it was my turn to tell the WCI members about my story, the events in my life that made me what I am now. So that was interesting.

After the talking part, we went to an old mine in Arao City. This mine is about 500 years old. So we had an old energetic man who was retired a long time ago as mineworker, who guided us through the complex and told us stories about the labor conditions and the culture during his working period in the mine.

This story impacted me. And I used this impact in the workshop we had after the tour. The people of the Manda Mine (name of the mine in Arao) would like to have this Manda Mine a World Heritage. An example of World Heritage in the Netherlands would be the Woudagemaal in Friesland. A World Heritage is a place or landscape that is significant for human or earth history. In this workshop, the WCI members were splitted into 4 groups and each group had to think of a strategy how to promote the Manda Mine for acquiring the title of World Heritage. There were people of the World Heritage Foundation and people of the Manda Mine present to help us with this workshop. Really interesting workshop. Too bad most of the WCI members were tired from the whole week.

The Manda Mine

The Manda Mine Promotion Workshop

Me and Gaby were interviewed for local television! We were asked about our opinion of the Manda Mine's status and the Kumamoto prefecture.

Today was Arigatou Evento in Arao! We practiced the whole day and finally we gave away an excellent Arigatou Evento to the host families and everyone who made this stay in Arao City possible. It was the last Arigatou Evento of Liz, who participated the first and second session with me, but goes back to Canada at the end of this week. Also of Raymon, but he will go to Hiroshima with us, and Choi (Korea), Nao (Japan) and Birchu (Turkey). To bad the last three ones only joined us for a week. That is way to short. The whole program is to short, but a week is like a second in a hour.

Tomorrow is host family day! Hiroshi-san, Hitomi-san, Tomo-kun, Ray and I will go to the mountains, fish together, swim in the river with natural water from the mountain, eat the fish we will catch and go to a Japanese bathing house. YEAH!! Smell ya later!

Arigatou Evento; silence before the storm? Call it tornado before the storm, 'cause we practiced our butts off today!!

Jake imitating a host mom being interviewed. I laughed so hard, that tears rolled over my cheeks

Had a great time today, here I am laughing at one of the many jokes...

Actually THIS is the silence before the storm. I do not have pictures of the event itself. Yet.

America and the Netherlands: never so close before

Tomo-kun imitating a duck, with 2 potato chips. He failed.

SMAP!

GREENLAND!! WOOOH! and Arigatou Evento practice...

2009-08-20T03:07:00.000-07:00

So whassuup!! Yesterday I stood up 7 o'clock and ran with Raymon 10 kilometers; to the sea and back. The Japanese sea is beautiful. No one was there, because it was so early in the morning. By the way, Ray and I try to run every day and do exercises to keep our body fit and clean. Yeah.

After that we went to a themepark in Arao, called Green Land! Don't ask me about the name, but it is an awesome place! We went with a big group of WCI members. Yesterday was awezmazing! Today we went to play games with schoolkids, elementary school first class. Was fun. Then we ate at a fancy restaurant. The fancy restaurant donated, kind of, the meal to the WCI. After that, Arigatou Evento practice! The event will be Saturday, so we have still time to practice with the new group.

After that we went to Grandma's house (the mother of Hiroshi-san), we had dinner there (still have a stomach ache, cause I ate to much) and then I did Japanese calligraphy with Hiromi-san for 2 hours. When I finished my last kanji, I went to Ray to show him my kanji. I looked at him and I knew something was wrong. And there was something wrong. His best friend just passed away in America. So he is emotional today. So am I. I don't feel like writing my blog. Or adding photo's. I will post the pictures of today and yesterday probably tomorrow. I am sorry. I am going to support Ray. Later.

Btw. Radha mausi, ik vind het echt tof dat u elke keer mijn blog leest! Enne wie is een lekker ding? Wees specifieker!! Doe iedereen de groeten!

###UPDATE!###

###VIDEOS AND PHOTOS!###

Wednesday! Running to the Arao Seashore with Ray 6.30 am

Breakfast: pancakes with Canadian Maple Syrup, ohw yeah!

Still Wednesday! Greenland!

I love Ultraman!

It is a Dinosaur Rollercoaster... AWESOMO!

We ALL love Ultraman! From left to right upper row: Nozomi (Japan), me (Holland), Synnove (Norway), Zuxin (China), Nao (Japan) and Choi (Korea)

Middle row; Birchu (Turkey), Asuka (Japan), Cherylin (Myanmar), Raymon (United States), Risa (Japan), Yuri (Japan)

Lower row; Tetsutarou (Japan) and Liz (Canada)

Solid Snake Style!

Haven't put the pedal to the metal for a looong time... So I enjoyed the karts!

During a 3d movie about ponies and dolphins in the clouds. I was the only one interested....

If I would describe Ray with a picture, this will be it. Yup, this is Raymon from the US alright!

KA~ME~HA~ME~~~HAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!

Thursday: Kids games!

Lunch at Cloud Restaurant!

And Arigatou Evento Practice with a full stomach...

Videos!!

http://www.youtube.com/watch?v=cwFkguuQfVI

http://www.youtube.com/watch?v=F31R7TAj4yg

http://www.youtube.com/watch?v=X7pkFsNPChI

http://www.youtube.com/watch?v=opfhTjskAzg

http://www.youtube.com/watch?v=1eZcvin8vjA

http://www.youtube.com/watch?v=Xi3wT9N2YzY

Sooooooo tired...

2009-08-18T08:07:00.000-07:00

I am sorry. I am sooooooooooooooo tired. Just photo's for now... Of today's activities; the Kumamoto castle visit and the visit to the Kumamoto's home for abandonned babies (yes, it is what you think it is... very heavy. Emotional dead now, because of the visit to this facility).

Kumamoto Castle

Baby Post

Long time no see! Arao City!

2009-08-17T03:51:00.000-07:00

Hi everyone! I am going to do this fast, cause were are going to eat dinner soon. Tama was awesome! We had a lot of fun, watching shooting stars at night on the mountains near Mount Fuji (I saw 7 falling stars!), ate pachipachi icecream, played Supersmash, celebrated my B day again (but now in Tama!), played guitar with my hostmom, played with my hostbrothers and much more! It was awesome! I also had to say goodbye to a lot of WCI members who were leaving the program. I really had and have a hard time. I miss everyone so much. But the third session started just now. I left Tama City and Tokyo behind with the Shinkansen (superduper bullet train, jeej) and are now in Arao City, the city were WCI was born, Hiro-san's hometown. So I am really tired right now. Going to update soon! Today was Arigatou Evento practice, visit of the mayor of Arao and group picture. My new host family consist out of Hiroshi-san (dad), Hiromi-san (mom) and Tomo (brother, 7 years old). And Raymon is my roommate, so we run every morning! I ran like 6 kilometers today, IN THE MORNING! I KNOW!

No more words. Only pictures. Sorry!

OW AND MOVIES!

YEAH!

The staff of WCI Japan; fltr: Berthalina (Mexico), Jake (Texas), Gaby (Mexico), Hideto (Japan) and Hiro (Japan). Leaving Toride City

Me, Berthalina, Desiree (Hong Kong) and my little hostbrother Rikku

With my Tama City host family I went to the mountains during my break. Beautiful nature

The second mountain, in the middle, is the famous mount Fuji!

Ryuusuke, after eating ramen

Ryuusuke and Noritaka. I love these guys!

Okaasan practicing on her pink mini guitar. I played on that guitar as well, because it is the only guitar I have found in Japan...

A beautiful picture of me in the Shinkansen to the third session; Arao City!

Ray and Liz... so sweet

Just Ray, not so sweet.

Even joyful Zuxin was knocked out... So I tried to entertain myself with taking pictures of others and stuff

Arrived at Arao City, Ray and I met our host family: Hiroshi-san, Hiromi-san and little Tomo

Our first diner together, yesterday

This is World Campus International in a nutshell... Hard to explain, awesome to experience!

VIDEOS!

http://www.youtube.com/watch?v=k4_2592WLHk

http://www.youtube.com/watch?v=GFK6IHJNsPk

http://www.youtube.com/watch?v=HSwNt5PwKX4

http://www.youtube.com/watch?v=BE9QiQC74ow

http://www.youtube.com/watch?v=i6WJoPBj_Qw

http://www.youtube.com/watch?v=_YNMi7OeaWA

http://www.youtube.com/watch?v=b6bMf4_TVTI

http://www.youtube.com/watch?v=aN_eE82-oGU

http://www.youtube.com/watch?v=80MjTLxU6bo

http://www.youtube.com/watch?v=tfHEWaTDfao

http://www.youtube.com/watch?v=6_YJGsmhzxA

http://www.youtube.com/watch?v=JR827k4OrC8

Lat days in Toride

2009-08-11T05:28:00.000-07:00

Good evening fellow mortals! Well, this was it... the second session. A brief summary what happened yesterday and today, followed by an image of what will happen in the next episode of Ash in Japan!

Me and Shin (Nicknames: Guus Hiddink, Shin-chan) doing the Guus Hiddink move. This because I'm from Holland and he's from South Korea. Makes sense rite?

Yesterday it was personal day. So we went to Tokyo. YEAH! We went Suidobashi, the place with the Tokyo dome and a small theme park, called Tokyo Dome City (makes sense, rite?). First we went to this awesome arcade hall, were Chong and I played House of the Dead for more than 45 minutes (a game were you have to point your plastic gun towards the screen in order to kill zombies. I KNOW!).

Chong and me, The House of the Dead

Me and Kevin, The House of the Dead

Then we went to this Denny's, where we ate some ramen. Finished eating, went to this Shonen Jump store (they sell things of Bleach, Naruto, Dragonball Z, One Piece, etc, etc) and then went to the fun park.

Taiko no Tatsujin 4... me going frenzy. yeah

You've gotta hug Totoro...

Had an awesome time there talking to each other. I only did one attraction: THIS SUPER MEGA BADASS ROLLERCOASTER! It was huge! It is called Thunder Dolphin (don't ask me why, 'cause there is no thunder involved, nor are there dolphins involved. It will always be a mystery...), and this rollercoaster is actually built around a building.

Desiree, me and Arum

Arum, Desiree, me and Zuxin

It was very rainy. I was soaked at the end of the day. Apparently there were 2 tyfoons that day.
After that we went to an izakaya, had lots of fun and went home.

Almost everyone, fltr: Desiree, Yuki, Nozomi, Chihiro, Saki, Kevin, Raymon , Zuxin, me (trying to ignore Ray's fart), Arum, Maria, Liz and Chong

Today we were making kites. But before we made the kites, there was for the WCI participants who will join the next session had a pot luck event, to graduate the members with a diploma of WCI. And of course to prepare for tomorrow; the bye bye part of the journey (which I really hate). So, after that we made our kites. I won third prize with my kite's design! And then we made our kites fly! I won first prize with my team flying the kites! It was an awesome day. I laughed and smiled a lot...
Shin and Arum left the program today, so I said goodbye to them today. It was so hard, like always. Here are the pictures of everyone who will leave tomorrow, plus pictures of the release of the kites (sounds like a name for a B-movie; Release of the Kites...)

Maria, Denmark (session 1 and 2)

Meg, USA (session 1 and 2, beautiful face)

Saki, Japan (session 2)

Chong, China (session 1 and 2)

Berthalina, Mexico (session 1 and 2, staff)

Arum, Indonesia, won 2nd prize design! (session 2)

Yuki, Japan (session 2)

Shin-chan "Guus", Korea (session 2)

Chihiro "mommy"/ "Ponyo", Japan (session 2)

NO KITE; forgot to take picture of Kevin, USA (session 2)

Chong's host sister

Nozomi's host sister

My design, painted over from original

Me and guy from organization, with the two "medals"

I ended my day with a good meal and fireworks with the Honda family. Too bad I only stayed for 2 days... I really like this family.

Riku-kun doesn't like the fireworkz

Ow, now he does

And, today another earthquake occurred, but I was sleeping. Everyone else woke up and experienced the earthquake. Except for me. I slept like a rose.

So, okay. Let's talk business. I will go back to Tama City, to visit okaasan, Ryuusuke and Noritaka. I will stay there for 4 days. And then I will head for Fukuoka, were the 3rd and final session will start. So I won't be able to upload my blog for the next 4 days. You will hear from me soon!

Mata ne! Ashwin out.

(PS. A strong tyfoon occurred in Taiwan. I hope Yurin is okay...)

Host family day with the Hiraoka family

2009-08-09T06:33:00.000-07:00

Warning: this blog contains photos and videos. Watch them all!

Taku-kun and Rei-kun were still at Aikido camp. So I was alone with Toshi-san and Satomi-san. Today my body could not move 9 o'clock in the morning. I fell asleep again and woke up 10 o'clock. Way too late. Because I would go play soccer with the team of Taku-kun. I ate breakfast and then we went, after all, to the remaining hour of Taku-kun's team practice. It was a true exprecience: playing a soccer match in the early morning in the heat of a day in Abiko City, Japan.

I was keeper, if you still don't get it

This was not a goal. Of course

Then I played offender

And it was AWESOME!

I scared her...

After the tiring soccer match, we had lunch in a kaiten sushi; a sushi bar were the sushi is displayed on a loop that goes round and round and round...

It is moving...

Left: fried egg with fried eel in the middle, nigirizushi, right: fried pork with yakitori sauce, nigirizushi

Kaiten sushi video:
http://www.youtube.com/watch?v=tw44bxV1cEQ

The weird ship delivery thingy:
http://www.youtube.com/watch?v=5YJ2GzzdxMQ

Fireworks from yesterday:
http://www.youtube.com/watch?v=iw353Z-y6yo

Then we went to a SUPER DUPER cheap soccer store! I bought the official Dutch national shirt and white matching shorts. And a training shirt. Guess how much that is, here in Japan? 2000 yen! Oh, sorry. 14,50 Euro! No it is not fake, the Nike card was on it and first two lines of the Wilhelmus (Dutch national anthem) is printed on the inside of the neck. IT'S THE REAL THING! THAT IS CRAZY!

Crazy face for crazy cheap shirt and shorts!!

After that we picked up Taku-kun and Rei-kun from Aikido camp in Chiba City, one hour away from Abiko City. We closed the day with some spicy Indian food in an Indian restaurant named Hari Ohm. The staff of the restaurant was Indian and they spoke Japanese. CRAZY! They asked my name. I said it twice, but apperantly I have a Dutch accent. So I had to write it down. Then they got it. In the restaurant were pictures of Hindu Gods like Shiva and Laksmi. And on the tv screen they showed the greatest hits of Amir Khan (Pehla Nasha, Papa Kehte Hain, etc, etc).
The name of the guy was Prakash. He showed me the dvd case of Amir Khan's greatest hits. He triggered the song Pehla Nasha, but when I said Pehla Nasha he looked at me like I was retarded. Again, when I said it 4 more times, he finally got it. Guess I really have a Dutch accent. I ate chicken curry with naan bread and drank mango lassi (SOOOOOOOO CRAZY DELICIOUS). By the way, when we were dining, a small earthquake occurred. Interesting event. Everything was shaking and you saw the water moving. Just like the Tyrannosaur Rex came to grab the guy in Jurassic Park.

I iz happy wiz foodz

From left to right, upper row: waitress, cook, Prakash and me, lower row: Taku and Rei

At the end of the day, we lit fireworks with the whole family. This was a beautiful closure of a wonderful host family day with the Hiraoka family.

This is called Senko hanabi. You have to sit very still, or else the flame thingy will drop and you will lose, which means the end of the world

Canon visit and Arigatou Evento Toride

2009-08-08T08:07:00.000-07:00

Goodevening everyone! So I did not update my blog yesterday. I am sorry, but I was very busy and had no time to update my blog.

So yesterday we went to the Canon company plant in Toride. You know, [Canon, you can], producing digital cameras and printers and stuff. We went to the plant of the Canon company were they produce printers for commercial use. We went there by bus. When we arrived, we took a picture of the whole group. Which was very strange, because we usually take a picture after the event.
Anyway, we took the picture, had a short introductionary presentation about the Canon company and its view on the future, enginering, its products and efficiency. After that we had an exclusive tour in the plant! I saw how a high quality printers is produced. I was surprised, because it was all made by hand. Every worker used state of the art machines to improve the efficiency of their labour. Each worker is trained to work there. They each had to pass a special test to work there. It was very interesting.
After that we went back to the community center of Toride, were groups of people were waiting for us to introduce us to different aspects of the Japanese art scene. We were divided into 4 groups, with each group doing a different Japanese art. There was Japanese stick dance, koto (Japanese instrument), old kids games and Yasugi bushi (a traditional folk dance in which a fisherman tries to catch eels by using a basket-like thing; kabuto). I did the last mentioned art. It was hilarious! You should see pictures of it... I can not explain it. I will upload them later.
Then my host family picked me up and we went to an Izakaya in Abiko (were we live right now. I do not live in Toride, but a city near Toride called Abiko) with two collegues of my host parents, Yushi and Mayoko. Very delicious food and had a great time!

Left of table: me and Chong, right of table, upper: Satomi-san and Toshi-san, lower: Yushi and Mayoko

Today was Arigatou Evento. We practiced the event, and two o'clock we have been told to perform the traditional Japanese arts we have learnt yesterday! That was so funny! I have never played as a joker like in that dance...
After that, Arigatou Evento! It was awesome. Like always. But I felt a little bit emotional, because it is the very last Arigatou Evento for a lot of my friends; like Chong (China), Maria (Denmark), Kevin (USA), Meg (USA)... Only Zuxin (China), Raymon (USA), Synnove (Norway), Liz (Canada) and I will proceed to the next session of this group. Again, it is hard to say goodbye. But today it was not bye bye day. Tomorrow will be host family day and the day after tomorrow will be personal day. On personal day we will go to Tokyo with the whole group (yeah!). Oh, and by the way, guess who joined this Arigatou Evento from Osaka? RIE! Yeah, I do not know why, but she was here, chilling and dancing with the WCI like in the first session. It was awesome to see her again.
After the Arigatou Evento, my host family, Honda-san, Chong and his host family went to the firework show of Toride together. It was beautiful! Here some pictures. I talk to ya later Bye bye!

OOOOOH!

AAAAAAAAAHH!

The whole group. My two host brothers are at Aikidou camp, so they are not in the picture

Me with the Honda family. I will stay at Honda-san for the last two days in Toride program

Me and Chong. Enjoying the pleasant things of life.

Got ya there!

2009-08-06T05:46:00.000-07:00

Ha! Peoplez all over zha world, I haz interwebz! I am sorry, but I was too tired to write anything yesterday and the day before yesterday. So a brief summary of what I did the past 3 days...

Saying goodbye is still difficult for me. My farewell to otousan, Yoshinori-kun, Naoki-kun and Mayoko-chan was very short, because they were off to work/ school in the early morning. Okaasan brought me by car to the trainstation and then we went together to the Mito station by train. The bus ride to Toride should be short; Mitoshi and Torideshi are somewhat in the same area above Tokyo. Leaving okaasan was difficult, as well as all the friends I have met in Mito; Eddie, the Hashimoto family, the other host families...
But I staid possitive. A whole new city to discover, eh? Bring on the adventure! So we drove to Toride. We made two stops; one at an outlet shopping centre (Jake, Kevin and I bought Lego Star Wars watches! Jake has Yoda and Obi Wan, Kevin has Darth Maul and I haz the one and only Darth Vader! Kevin and I are still finding a way to destroy the Jedi masters...) and one stop at the big and famous Buddha statue in Ushikushi (牛久市大仏, Ushiku City's Big Buddha). Those two places were worth some megbytes of my digital camera, so picture time! I like!

Jake and I called Kevin, cause we found Lego Star Wars watches! We couldn't find him, untill we looked at the play corner, where Kevin was pushing away all the kids to make his own creation...

And then we bought Lego watches! YEAH! Jake is not included, cause this is a Sith Lord only picture. No Jedi allowed.

And then we ate one of the best ice cream in the world... 31! (Baskin Robbins... PACHI PACHI ICE!)

Posing a pose in front of the big Buddha in Ushiku (including Lego Star Wars watches!!)

Posing a second pose in front of the big Buddha in Ushiku (including Lego Star Wars watches!!)

The big Buddha from Ushiku and Lord Vader from Tatooine

We all were tired... Even Yuki (left) and Chihiro (Mom) took a nap!

Except for me! I was making pictures of things and doing other stuff. Here a big advertisement of the world famous guitar brand Fender!

Then we arrived at Torideshi. After some waiting, we celebrated the 21st birthday of Shin (Korea, his nickname is now Guus. From Guus Hiddink :P) and we met our new host family. My new host family is Hiraoka (平岡) and consist of otousan, okaasan, Taku-kun and Rei-kun. So I have now two host brothers of 8 and 10, who both love soccer and Pokemon! AWESOME! After meeting them, we went straight to bowling. I sucked. But I had a great time! Then we went home, had dinner and went to bed.

Up: me and Toshi-san, low: Rei and Taku

Yesterday was an interesting day. Although the day before yesterday was loaded with sadness and tears of leaving our host families in Mito, yesterday was loaded with positive energy and fun! We went to Exxmobil, a company that is specialized in enginering and energy supplies. So we went to Tokyo, Shinagawa. That was a long bus ride... it was rush hour. So we were behing schedule when we arrived there. Desiree told me it looked like Hong Kong. And WOW! Tall business buildings everywhere! I saw Fender, Sony and of course Exxmobil. We went into the building, and we were officially welcomed by the company with a chique lunch. While eating lunch, Exxmobil gave us a brief introduction of the company and their views on the world's energy supplies which are available nowdays. Really interesting presentation.　
After that we headed out to meet U35. U35 is an organization of young starters within the Exxmobil company, younger than 35 years (Under 35 = U35). With the people of U35, we attended some teambuilding workshops. I have learned a lot about teamwork and leadership. Especially when working on a specific project, with people from another country and background and with a different native tongue. After a lot of these workshops (like human knot, building a tower out of balloons and solving puzzles together as a team), we finally had diner! WHICH WAS DELICIOUS! There was a quiz and bingo while dinner, but I missed most of it because I was too busy eating. When dinner was over, we performed the Japanese medley (SMAP! and Souran Bushi for instance) and One to One. The people of U35 loved it. U35 member Hiro and I tried to figure out if we can play soccer with eachother this Sunday. But it will not be possible, because it is host family day. Too bad. I really liked those guys and I am truly disappointed we could not make this WCI - U35 event happen.
After a long day we went home (10 o'clock we were back!), I studied some kanji back home with help from otousan and went to bed.

Today I woke up at 6.30 (!), ate breakfast and played soccer with my host brothers on the street in the early morning. You can say what you want, but playing soccer is a good way to wake up! Then I okaasan dropped me off at Tsubata-san, Chong's host family. This because they have to go to work early and I still have time for attending WCI. So I had a great time at Tsubata-san's.　And then we headed for the presentations of the Toride high school students. They introduced us to Toride, on a low level. But it was entertaining enough to have a laugh at some points of the presentations.
Then we went to an old farmers house. Including a samurai room (!) and a lot of farmer stuff. Here I met 3 awesome kids; [forgot name] , Hien and Hayate. The kids were named after second world war fighter airplanes. So I asked their mother why. She answered me that her husband likes the fighter planes, and does not relate the names of her kids to war. Little strange, but interesting. Hien could not remember my name (he is 6 years old) so he called me "Chicken" (do not know why). I played with them games like, kill Hien with a fake samurai sword, attack the chicken and run around till we all are exhausted. Funny games. I got the email and telephone number of their mother, to whom I have talked the whole day about the farmers house and buddhism. Although she was not part of the LOC, she guided us today with her kids and
After that, we headed out for a project. WCI members seperated in 4 different groups, which each will go to different old shops. I went to a old shop, where Narazuke was being produced. It is tsukemono, a food that is similar to pickles in way of preparation, but has it's own... ehm... interesting odor and taste. Then I went with my group to a specialized shop in agricultural equipment, such as shovels. The cooler part is that in the Edo era, this shop produced samurai swords! OMG! They still make it, but only to offer the sword to the gods (Shintoism). After that, we were told to make a commercial for the shops we have visited as groups, with photos, film and sound. So Jake, Ray, Kevin, Desiree and I made an awesome short film about the shop. The other shops were an old ningyou shop (Japanese dolls), sakaya (sake shop) and... I forgot. Anyway, all awesome and cool.

Finally I headed back home, played soccer with the boys from 6 till 7, had dinner and am writing my blog. Now I am up to date again! YEAH! But I say bye bye, cause I need my sleep. Tomorrow is Arigatou Evento! But my host family can not come. I do not know why. But I will do my best, just because I love it. See ya later!

Gouvernour Meeting and Half Personal Day

2009-08-03T10:12:00.000-07:00

Goodevening everyone. It is twelve minutes past 2 right now. I am really tired and tomorrow will be a long and tough day since I will leave the Hanawa family and head for the second city of the second session; Toride. Today I am on the half of my stay in Japan. Time flies when you have fun. Just phoned my family in Holland, cause it was my little brother's 5th birthday. Really miss them, but I realize I see them in a couple of weeks. Just 4 weeks. Time flies, man, time flies.

Today we went to meet the gouvernour of the Ibaraki prefecture. Okaasan and I left home during rush hour, so we were late. I had to change into my formal outfit today, because it was really a formal meeting. So we went to the Ibaraki's prefecture office, a huge building you can see from far away in Mitoshi. The meeting was very nice. The gouvernour is a nice guy, but I do not agree with him on one point. He said that Ibaraki is famous for it's nature and that they stimulate science by building facilities for experiments and research. They cutted down forests to make that happen. So my question was: what is more important for Ibaraki, science or nature. He said there is a balance between science and nature in Ibaraki. I personnaly think you can not think in terms of balance considering nature. Because nature is not measurable. Also science is not measurable. So that was really a stupid answer from the gouvernour, in my opinion. But I did not say anything because we were overtime.

Fly in suit, Jake (USA)

Me and Kevin (USA)

Highest floor

View over Mitoshi, highest floor

Then we saw a introduction movie about the festivals in Ibaraki and we got a tour through the huge building.

After that, we had our half personal day. I did not bring any other clothes but my formal suit, so I wore it all the bloody hot day. First I chilled with Kevin (USA) and then Chong (China), Shin (Korea), Takashi (USA) and I went to the park we went before this week, Kairakuen. There we had some beers and talk about everything imaginable. About cultural differences and Guus Hiddink in Korea, irrigation of the Dutch agriculture and buildings in Hong Kong and Beijing. Really interesting and had a lot of fun too!

Fun at the Kairakuen!

The boys

Big guys

Then we when to karaoke, were we met all the other WCI members. We karaoke-d for 4 hours (which was really fun!) and then headed home. I was home at 10 o'clock ;)

Chong (China) , Shin (Korea)

My host mom gave me this game for the PSP, I wanted it a lot, And finally mom bought it for me. WOW!

I am sorry for the short blog, but I have to pack. I will leave Mitoshi in 4 and a half hours. So in that time I need sleep and do some other stuff. Sorry! I see ya later! And I hope I have internet in Toride.. That would be nice. If I don't update my blog in 3 days, I probably don't have internet access. So, bye bye for now!

Hanawa family day!

2009-08-02T07:32:00.000-07:00

今晩は皆さん! Is everybody happy?! Well, I am! Today was host family day. Which means spending a day with your host family. In my case it is the Hanawa family; otousan, okaasan, Yoshinori-kun (bijnaam: de otaku), Naoki-kun en Mayuko-chan. They planned to go shopping with me. I know I spend money easily (ik heb een gat in mijn hand, as the dutch say), so I should look out what I buy today. Overall, that is a good way to think. But as we all know, I am in Japan. The upside down country. So I planned to buy SOME things, I ended up with buying EVERYTHING.

When I woke up, it was 11 o'clock already. The kids ran in my room, yelling: GET UP GET UP! That worked alright. I took a traditional long short shower and ate my brunch. It was midday already, so my breakfast upgraded into brunch. Played piano and froliced with the kids untill everyone was ready to go to the shopping mall.

In the car listened some Paul Gilbert and realized how much I miss my guitar... When we got there, we went into a large building with everything. I MEAN EVERYTHING! Toys, clothes, Pokemon, food, perfume, bicycles, Pokemon; everything! A sort of compilation of all stores you can think of. Took a lot of pictures there, but my host sister Mayuko-chan deleted all photos on the digital camera. So I can not show them too you. But there was this shop of Ghibli (a Japanese version of Walt Disney label, but much better in my opinion), which had all things imaginable of the Ghibli label. And Pokemon stores! And Dragonball Z stuff! I went frenzy, and bought more than I should have. There was also a fashion shop named Bruce Pee. ＼(^▽^＠)ノ I bought gifts there for my family back in Holland (where the heck are they?).

We had ice cream (mango!) and went to another shopping mall, specialized in anime, manga, games and magazines. If there is a place where you should not take me, it is a store specialized in anime or manga or games or magazines. A store specialized in ALL these, is overkill for me and then, you have to drag me out of the place while I am yelling: NOOOOOO, LEAVE ME HERE! I DIDN'T BUY ENOUGH STUFF!! I DIDN'T BUY ENOUGH STUFF!! So yeah, okaasan lost me over 7 times in that store. At the most random moments I yelled things as: GUNDAM or FINAL FANTASY or ONE PIECE or DRAGON QUEST, sprinted to the goods and left okaasan alone. After all, I ended up buying these things:

- a Ponyo thing for my cellphone
- 3 manga for 30 yen (21 eurocents!)
- a paperholder of Dragonquest 9
- the magazine Metallion, Burn special issue featuring Mr. Big (included Paul Gilbert AAAAAAAH!)

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAH!

Yeah, Paul Gilbert in tha house!

What I ALMOST bought, but didn't, 'cause it was too expensive or it wouldn't fit in my suitcase:

- a huge pluche of Tonari no Totoro
- a big ass Gundam
- Can't Laugh dvd's
- Final Fantasy Dissedia in Japanese for PSP
- a huge pluche of the Pokemon Darkrai (sorry Broeder Tuk)
- a Naruto headband (sorry Junior, maar 28 euro voor een bandana is iets te veel van het goede. Ik kijk wel in Tokyo, Akihabara)

So that was an exhausting but awesome and fun day with my host family. We laughed a lot and I saw so much things, that you can only see in the most weirdest country of the world. At the end of the day, everyone was tired. But the Hanawa family had a surprise; we were going to barbeque! As like yesterday was not enough, they spent a lot of time today preparing for the barbeque. It was so delicious! Yakitori, shrimps, crab, sashimi, pork... Too bad the volume of my stomach is limited.

Eating Yakisoba with otousan, OISHII!

It's Paul Gilbert OMG.

At least I TRY to read it. Understanding is second.

After that I tried to read some manga en my newly bought Mr. Big magazine in Japanese (Jeej!), with the help of okaasan. She just sat next to me and fully focussed on my pronounciation and kanji abilities, helping me out everytime I did not know a word, phrase or Japanese character. Awesome and so sweet!

Then the kids came with 2 huge packages with fireworks. Unlike the Netherlands, the usage and purchase of fireworks is legal during the whole year! So we created an awesome firework show with lots of smoke!

Me with fireworks, Mayuko-chan watching

What was I explaining again?

The smoke is not that bad, we can still see eachother...

Okay, I get that back. Hello?

Now I am so tired... Tomorrow I will meet the gouverneur of the Hibaraki prefecture and after that I have a half personal day. I will go to karaoke, the beach and stuff with my friends. So I have to rest... Bye bye! お休みなさい!

PS Dank u wel voor uw reactie, Radha obasan en Michi ojisan! Zijn echt leuk, ben blij dat jullie mijn blog leuk vinden. I'll keep ya updated!

Birthday! 誕生日! Verjaardag!

2009-08-01T08:39:00.000-07:00

I woke up this morning and the first thing that went through my mind was: omg, I am 21! I was really excited in my mind, but as usual my body was all tired. I took a long quick shower (I likez tha shower) and ate breakfast. Everyone was awake, except for otousan, who worked yesterday all night. And there were two friends of Naoki-kun who were coming to todays event with us. Today planning was cultural exchange with the host families.
So, we got all in the car and drove to the Communication Center of Mitoshi. The first person who congratulated me with my birthday was okaasan in the car. Hehe. My mouth took the shape of a smile. And that smile was on my face for the whole day. I putted on my sunglasses, grabbed my PSP, listened to some birthday songs I usually hear on my birthday (Wittie Visie, Sopa de Caracol, Bhaitak Ghana, and such) and looked out the window to the beautiful weather.
When we arrived at the CC, my family and I splitted up. I went to the WCI morning briefing. Some of my friends hugged me and congratulated me, but no one from the staff. At that time I thought: Ow, we are one group again. So focus on todays activities, Ash.
So I did. I was in the cooking group. There were 4 groups who made cultural dishes for the host family, in order to taste the culinair variety of the world. First we all were being interviewed by the local radio station about what we were cooking today for everyone.

Me being on air in Japan!

Zuxin (China) and Maria (Denmark) made chicken in cola sauce (with real cola added to the dish! It is so yummy in my tummy!), Raymon (USA) and Desiree (Hong Kong) who made noodles, Berthalina (Mexico) made really tasty true guacemole and Meghan (USA) and I made my one and only pasta penne with creamy mushroom sauce! It was hard to make the sauce, because I did not have my instant Honig sauce pack this time. So I tried to make the sauce tasty by adding spinach, white wine, lemon and chicken with dill. It was good, but it did not taste as it should be. To bad. But overal, all the food was delicious! The host families and the WCI really enjoyed all the food.
We have been cooking for 2 hours. Which is exhausting in the early morning; we had to prepare lunch. But it was all worth it!

Me making some food!

Hideto-san (the bald guy, you can actually see women in the reflection on his head. The more women, the happier Hideto-san is) is hunting for food

The cultural dishes. It was all gone in seconds

When everyone was finished, the LOC head (the head of the Mito programme) Takahashi Akiko-san called me to step up. So I stood in front of everyone. I was like: you need some help? Then she said: we have a surprise for you. WOW! I loooooooove surprises! Bring it on! So we waited for awkward 2 minutes, then the lights were dimmed and they came up with a birthay cake with candles and everything! Everybody in the room sang happy birthday for me. I was surprised and touched. I blew out the candles and then all the WCI said happy birthday to me in their own language. So they said happy birthday to me in 10 different languages! My birthday became an international event!

After that Chong and Zuxin came to me with birtday presents (see pictures below)! Chong gave me the whole set of the Death Note manga and a beautiful little statue of Buddha, handcrafted by his mother! Zuxin gave me, yeah what is it, two pages of a sort of awesome comic about me. Which she made all by herself, awesome!

My presents!

Page one of the comic made by Zuxin!

Page two!

Then Berthalina told me to take a bite of the cake. She took off all the candles and placed the cake in front of me. When I took a bite of the wipped cream, she pushed the cake in my face! I could have know that was going to happen... Had a great time and I really appreciated that everyone did this for me. It made me so happy!
After that we thanked our host families, the LOC and the students of Hibaraki University one more time because this was the last day we would all be together (tomorrow is host family day, monday is the last day in Mito). We handed over the WCI signed pictures to everyone and we all recieved a beautiful thank you card (see pictures). I also recieved origami from my host brothers, sister and friends. So a lot of gifts in one day! I like!

Thank you card from the Hanawa family!

After that we had a short workshop about prejudices and stereotypes of every country. There were pieces of paper with on each a country of the WCI members. We all had to write down our prejudices and thoughts on the country on the paper. Then China, Canada and Mexico presented the prejudices they have got. A lot of lies and some unexpected truths came up. Like burping in China is a no no (some believe that burping in China after a meal means apriciation for the food), Canadas number one sport IS NOT ICEHOCKY (!) and Mexico is not only desert, but is half forest and green. To bad we did not have enough time to cover all countries. It was really interesting. On the Holland paper I saw a lot of weed, cows and windmills.
At the moment the workshop ended, my REAL family called me from Holland! I really needed that call, because I actually miss them. A lot. But with that phonecall, my birthday felt like my birthday again. YEAH! My day could not get better than this!
At least, that was what I thought. I went home with my family, ate an egg on 7.50 pm and played some piano untill dinner. Otousan and okaasan were really busy in the kitchen. What were they making? An hour later, the next surprise was waiting for me; my family made me some home made sushi! They really putted a lot of effort into it and I really really really appreciate that! It was soooooo delicious!

The family with the beautiful food they made!

I just could not stop staring at the food!

Untill okaasan gave me some beer :P

After the meal, my host family offered me their birthday cake! That was delicious as well! Do not ask me why and how, but the cake tasted like chocolate icecream. Yep, everything is possible in Japan.

Tadaa!

All the candles went out in one time, so I hope my wish will come true!

Could not stop staring at the cake.

The fudge cake was actually to beautiful to eat. So I closed my eyes and enjoyed the cake!

The day ended with a nice conversation with otousan and okaasan about, Japanese, Dutch, school, horror movies, haunted houses, Japanese way of naming other countries, sexual harassment and drugs. Again, do not ask me why, but at that time on that place, all these subjects were part of one fluid conversation. :D

I loved today. It was not like my other birthday. And in some aspects I missed my oldskool birthday with party, nasi and family. But the experience of having a birthday in frigging Japan, with my friends and host family was wonderful and lots of fun. Everyone gave me a lot of hugs, presents, surprises and laughs. It was one of the most unforgetable birthdays I have ever had!

（⌒▽⌒）

Yoshinori-kun read 6 of the 12 manga this day after I got it! He is still walking in and out of my room to get himself the next episode of Death Note.

Later!

Some pictures okaasan made during the Arigatou Evento from yesterday!

During One World

Our cultural presentation was Chong rapping in Chinese, Zuxin singing background vocals, Takashi on his shamisen and me beatboxing.

And it rocked!

During Ganbare Nippon

During the interaction with the audience after the Arigatou Evento

Maria (Denmark) and I did a nice men versus women game with the audience

We are better than the girls, boys! All men say YEAH!

Today was Arigatou Evento of Mitoshi!!

2009-07-31T05:25:00.000-07:00

Okay vanaf nu ga ik het anders doen. Ik ga vanaf nu in het Engels typen, omdat ik hier verzoeken heb van vrienden en host-families die mijn blog willen bijhouden. Dus mijn excuses voor het ongemak. Mocht ik grammaticale of andere fouten in mijn blog maken qua Engels, neem het mij niet kwalijk. Ik studeer Japans.

Well, hello everybody! My previous blogs were in Dutch and I do not have that much time here during the program, so translating all my blogs into English will be a no no. I am sorry. But please do enjoy my photos. From now on I shall try to write everything in English. I may use Dutch and Japanese words and phrases. If that will occur, sorry for that. Enough introduction for now, let us talk today.

Today was a tiring day. We practiced a lot for the Arigatou Evento. As I posted in the previous blog, yesterday was an emotional day for me. So, this morning I was still a little bit depressed. But after hanging out with my friends of WCI, my day was getting better and better. We had so much fun today. I did not annoy Zuxin today that much... Today was Meghan`s bad day >:)
Anyway, we practiced a lot. And I think the Arigatou Evento was a succes! Everybody was full of energy and did their best. It was so cool! To bad there were some technical difficulties, that can happen as well. But hey, we stayed cool and just performed. That was awesome!

Todays Soran Bushi was the highlight of the show for me. With all the yelling (HAI!) added, it sounded and felt better than before.

This day was also emotional, but in a positive way. I feel like the group is more intimate, now we pulled off a great show together. So I have the same feeling as in the first program: I have friends from all over the world. That is a awesome feeling.

This is my last day as a 20 year young boy. In 2 hours, I am a 21 year old man! I want to be with my friends and family in Holland, but that seem a little bit impossible since I am on the other side of the world. I wonder what tomorrow brings me. In anyway, it will be a birthday unlike the ones I have had. With that said, I will head to my o so comfortable futon to get some rest. Today was so tiring. So good night everyone!

Ow, here are some pictures of my friends made before and after the Arigatou Evento!

SMAP! All the boys! From left to right: Kevin (USA), Raymon (USA), Chong (China), Shin (Korea)

I am glad they did not drop me!

Me and Meghan (USA)

Me and all the ladies! Fltr upper row: Zuxin (China), Meghan (USA), Maria (Denmark), ?, Liz (Canada), Arum (Indonesia), Synnove (Norway), Adriana (Italy)

Fltr, lower row: Saki (Japan), Nozomi (Japan again), Yuki (again, Japan), Chihiro (ehm, Japan) and Desiree (Hongkong!)

Sakuraen

2009-07-30T09:58:00.000-07:00

Vroeg in de ochtend bracht mijn hostmoeder mij naar de meetingplek van vandaag, het busstation van Mito. Daar stond iedereen te wachten. Ik kwam aan en we vertrokken meteen. Ik was een beetje laat :P

Ik wist wat er komen ging. Hiro meldde ons gister dat vandaag emotioneel even zwaar zou zijn als de dag dat wij in Tama naar de gehandicaptenschool gingen. En daar voelde ik het. Dus ik had mij mentaal voorbereid. Maar hoe kan je je voorbereiden op iets wat nog onbekend is? Je kan alleen jezelf schrap zetten en in de diepte springen.

Vandaag gingen we naar een bejaardentehuis. Ons doel was te communiceren met de bejaarden, meer te weten te komen over bejaardentehuizen in Japan en, natuurlijk, culturen uit te wisselen. Tot zover okay. Het zwaarste deel was het feit dat 80 procent van de patienten de ziekte Alzheimer had. Hoewel ik veel van de ziekte gehoord heb en ongeveer weet wat het met de menselijke geest doet, ben ik nog nooit eerder in mijn leven in contact gekomen met een echte Alzheimer patient. Ik was ook nerveus en was net als een paar anderen tijdens de heenreis stil en teruggetrokken.

Eenmaal aangekomen, kregen we een warm ontvangst en een prestentatie van het hoofd van de inrichting. De staff was grotendeels ook aanwezig bij de presentatie. Zij waren ook nerveus, dat was aan ze te zien. Maar na een tijdje wisten we van beiden kanten, zowel de staff van de inrichting als de studenten van WCI, dat wij bijelkaar zijn gekomen om te leren. En dat gaat moeilijk als we niet open zijn naar elkaar. Geleidelijk groeiden wij gedurende de dag naar elkaar toe, maar het begin was even moeilijk.

Na de presentatie en vragen was het tijd voor een rondleiding door de faciliteit. Het bestaat uit 2 verdiepingen. We gingen naar de eerste verdieping. En daar was het al raak. Saki (Japan) had dit ook nog nooit meegemaakt en barste in tranen uit. Daar zaten bejaarden van een gemiddelde leeftijd van 85 jaar. Een oude vrouw keek levenloos voor haar uit, een andere vrouw was in slaap gevallen in haar rolstoel en een andere vrouw kauwde voordurend op haar vuist. We moesten nu proberen te communiceren met hun. Ik had al tegen Hiro gezegd dat ik nerveus was, maar hij zei tegen mij: [insert wijze Japanse gezegde met diepe betekenis die ik nu ben vergeten], en dat betekende veel voor me. En ik ging er voor. Ik stapte af op de dame die iedereen probeerde te ontwijken. De dame die op haar vuist kauwde. Ze had geen tanden en zat onder de spuug. Ik stapte op haar af en introduceerde mijzelf in het Japans. De dame antwoordde terug. Maar ik weet niet wat ze zei. Ze sprak binnensmonds, zonder tanden en had serieuze Alzheimer. Ze dacht serieus dat ik begreep wat zij tegen mij zei. Ze bleef tegen mij praten. Ik keek haar recht in haar ogen aan, en antwoordde beleefd met hai, wakarimashita en sou desu ne. Als zij lachte, lachte ik terug. Als zij serieus keek, keek ik ook serieus. Ik bedankte haar voor het gesprek waar nergens over ging, en liep weg. Dat was heavy. Gelukkig steunde Chong en Berthalina mij die het toen ook even moeilijk hadden.

De volgende patient was een man, die goed Japans sprak van 85 jaar in een rolstoel. Ik vroeg hem of het hem hier beviel. Hij schudde nee. Hij miste zijn familie en wilde uitgaan. Ik vroeg of hij hier vrienden had. Die had hij niet. Ik vroeg of het hier leuk was. Hij zei dat het hier alles behalve leuk was. Toen zag ik een traan rollen over zijn wang. Ik voelde hoe hij zich voelt. Toen zag hij een traan rollen over mijn wang. Ik hield zijn hand vast en zijn schouder. We zeiden een kwartier niets, totdat Berthalina zei dat we verder moesten gaan. Ik gaf de oude man een hand en een knuffel. Ik kon het niet anders uiten.

Daarna gingen we lunchen. Een beetje depressed at ik voor het eerst bejaardenvoedsel, dat best te vreten is. Voor 1 keer. Te veel pruimen, als je het mij vraagt. Toen nam ik een wandeling alleen in de frisse buitenlucht en laadde mijzelf eerst op met emotionele muziek (zodat alles eruit was) en vervolgens met house muziek (om mezelf op te peppen en energie te krijgen). Dat werkte. Ik was weer de oude.

Maar we moesten nog terug. Ik dacht bij mij zelf; het zijn mensen. Een mens zoals ik. Zij hebben ervaringen, emoties en opinies. Ook al hebben zij Altzheimer, dat betekent niet dat ik het zielig moet vinden. Ook al was die man depressief, dat hoort bij het leven (cliche, maar dat kwam als resultaat uit mijn wandeling). Net als bij de gehandicaptenschool. Het mooiste wat ik daar meemaakte was dat de kinderen lachten. Dat gaf mij ook een glimlach op mijn gezicht. Dus ik ging grappen maken met de oudjes en gekke bekken trekken. Dat vonden ze geweldig. Ze vonden het geweldig hoe ik Zuxin treiterde. Als ik positief handelde, kreeg ik positieve reacties. En dat werkt in een opwaartste spiraal.

En zo begon we onze interactie met alle bejaarden van de inrichting. We verzamelde allemaal in een zaal, waar voor ons een evenement was georganiseerd. We mochten meedoen aan ikebana (Japans bloemschikken) en shodou (Japanse kalligrafie). Ik deed natuurlijk kalligrafie. Bij kalligrafie had iedereen een aparte tekst die deze moest overschrijven. Wat blijkt; als deze teksten naast elkaar wordt gelegd, krijg je een prachtig traditioneel lied op papier genaamd Umi (Zee). Vervolgens zongen alle ouderen voor de WCI leden het lied. Daarna mochten wij meedoen met een lied, genaamd Sakura; een volkslied dat gaat over het komen en gaan in het leven. Dat was een mooie ervaring, samen dat lied zingen met de ouderen.

Toen was het tijd om iets terug te doen voor de ouderen. Wij gingen voor hun optreden. We deden SMAP! Sekai no hitotsu hana, Ganbare Nippon, Ponyo, Nadasousou, Soran Bushi en One to One. Dit was zowat heel de Arigatou Evento, voor de oudjes. One to One met de oudjes was ook een ervaring. Het is namelijk een rustig lied over liefde voor de medemens. Voor de Arigatou Evento hebben wij handgebaren ingestudeerd op dit nummer. Toen wij dit deden, zag ik een glinstering in de ogen van de oude dame tegenover mij. Zij probeerde met veel moeite de handgebaren na te doen, die veel te moeilijk waren en veel te snel gingen. Ik verliet de groep tijdens One to One en ging naast haar zitten om haar de gebaren voor te doen en samen het lied probeerden te gebaren. Dat was prachtig, om haar glimlach te zien. Dat gaf mij ook een glimlach op mijn gezicht. Ik keek om mij heen en iedereen van WCI zat gehurkt naast een willekeurige bejaarde, de handgebaren uit te leggen. Iedereen glimlachte. Iedereen. Dat was prachtig om te zien.

Uiteindelijk nam ik de kado van het bejaardentehuis in ontvangst namens WCI. We brachten de oudjes terug naar hun kamer en zeiden nog kort tegen iedereen vaarwel. In de bus terug was de sfeer gemixt. Jake zijn opa heeft Altzheimer, dus voor hem was het persoonlijk. Voor de meeste mensen was het de eerste keer dat ze dit meemaakte, en zij waren stil in de bus. Voornamelijk vermoeid en had iedereen honger. Maar ik durft te wedden dat iedereen terugdenkt aan deze dag als een speciale dag. Een emotionele en zware dag, dat resulteerde in een glimlach op ieders gezicht.

Ik werd opgehaald bij het busstation van Mito door okaasan, Yoshinori-kun en Naoki-kun. We moesten Mayuko-chan ophalen van de kinderopvang. Ik had beloofd deze keer in slaap te vallen :P

En dat was me gelukt! Ik speelde daar met de kinderen. Er kwam een meisje naar mij toe met een enorme kabutomushi (beetle bug). Ik glimlachte en zei; ow wat mooi. Ik was moe, dus ik besefte nauwelijks dat ze dat beest eigenlijk aan mij gaf. Gelukkig riep okaasan me op het juiste moment om de docenten van Mayuko te ontmoeten. Hele aardige docenten. De kinderopvang zelf was ruim. Genoeg plek om te rennen, radslagen te doen en tikkertje te spelen. Daar kan de Nederlandse kinderopvang een puntje aan zuigen! Grootendeels gefinacieerd door de overheid. Ik gaf ook de docenten mijn complimenten voor het kinderdagverblijf. Een moeder van Mayuko-chans vriend probeerde mij te versieren (als je weer in Japan komt, kan je bij mij blijven slapen. Dat zei ze in het Japans... Toen okaasan niet keek. I am telling the truth. I wish I was kidding...), een jongen van 4 liet mij al zijn truckjes zien (van radslagen tot hangen aan de kast en springen van het veranda) en Naoki-kun probeerde mij tevergeefs uit te leggen hoe het schoolsysteem is opgebouwd. In het Japans met een Mito-dialect.

Na een echt te lange dag voor woorden, gingen we naar huis. Yoshinori-kun moest naar Hip Hop les. Ik dacht, what the heck. Ik ging mee en deed mee met de klas. Alleen Japanse kindertjes van 12 met in het midden een buitenlandse gast van 20 met een ongeschoren kop. De meeste ouders zagen daar de humor er wel van in. Ik heb echt vette moves geleerd. Die kinderen kunnen beter Hip Hop dansen dan ik. KABLAMSHABAM! Those kids can dance. Dus ik ga oefenen, om een dancebattle met Yoshinori aan te gaan.

Ik ben moe. Ik ga slapen. Lange dag gehad. Morgen ook druk, namelijk Arigatou Eventou voor Mito! Spreek jullie morgen. Heb hopelijk ook fotos dan. Later!

Race Race Race!

2009-07-29T07:51:00.001-07:00

Goodevening everyone! Dit is Ashwin reschtstreeks vanuit Mitoshi, Japan! Vandaag was opstaan weer een hel. Had mijn ontbijt naar binnengepropt. Mayuko-chan, Naoki-kun, Yoshinori-kun en okaasan gingen vandaag met mij mee naar de activiteit van vandaag. Vandaag deden we hiking! Dat betekent: iedereen werd ingedeeld in een groep. Elke groep moest verschillende vragen beantwoorden, waarvan de antwoord verspreid over de bossen en het platteland van Mito lagen. Vragen zoals: welke groente groeien in de velden van deze streek? Als je alle vragen beantwoord had, moest je als de sodemieter terug naar de meeting point. Het was namelijk een race. Ik werd ingedeeld in groep 5, samen met mijn hostfamilie, Janice en haar hostfamilie en een beeldschone studente van Hibaraki University. Een paar studenten deden mee met de activiteit, hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Dus. Dat was wel leuk. Janice zat de hele tijd te porren in mijn zij, praat met haar dan, praat met haar dan. Dat deed ik ook. Hoe oud ben je? NEEN DAT VRAAG JE NIET AAN EEN DAME! Ze geeft gewoon antwoord. 21. Mooi. Vraag twee: hoeveelste jaar student ben je? 4e jaars. Best. Toen keken we elkaar aan, en schoten beiden in de lach. Ben haar naam weer vergeten, maar ik vraag het morgen wel aan haar. Ik weet, I am terrible.
Anyway, back on topic. De race was supervet. Eerst langs het platteland van Mito met allerlei soorten vruchten en groenten. Daarna met de groep de bossen in. Overal gigantische bamboeplanten en grote bomen. En ontiegelijk veel insecten. Was mijn antimuggenspul vergeten, dus ik ben lekgeprik door die stomme muggen. We hebben 1o7 minuten gedaan over onze speurtocht. Goed voor de 5e plaats. Groep 5, 5e plaats. Maar wij hadden een goed excuus, het broertje van Janice kon niet meer tegen de hitte. Dus we moesten lang stoppen en uiteindelijk werd hij opgehaald met de auto. Dus. We zijn eigenlijk eerste, maar niemand weet het.
Alsof ik niet genoeg heb gezweet vandaag... Daarna ben ik als een malle gaan voetballen in de hitte met de kids. Dat was lachen! Maar na het voetballen was mijn shirt helemaal doorweekt van de zweet. Dat had ik nog nooit meegemaakt.
Als laatst deden we een soort van pinata met watermeloen met de kinderen. Je kreeg een bamboestok en een blinddoek en dan moest je de watermeloen localiseren en kapotslaan. Sounds easy, which it is not. Elke jongen sloeg mis, en Zuxin sloeg hem in 1 keer perfect in 2 helften. Mad skills.
Na een geslaagde dag met de hostfamilies, keerde we terug naar huis om 3 uur (voor de verandering) en ik plofte meteen op bed. Ik was kapot! Het is hier elke dag tegen de 30 graden en super benauwd. Dus activiteiten in de open lucht, is zo vermoeiend. Ik deed een middag dutje, at avondeten (vis, kip, rijst en rare groenten... UMAI!) en ging oefenen voor het Arigatou Evento, which is overmorgen! Beetje beatboxen, dansen, zingen, dansen, beatboxen. En daarna ging ik Ponyo, The Movie kijken. Zo lief!
En met wederom een glimlach op mijn gezicht, zeg ik u welterusten en tot morgen!

The lost day and Cultural Experiences

2009-07-28T07:20:00.000-07:00

Een goedenavond, dames en heren! De eerste vraag die u meteen stelt tijdens het lezen van deze woorden, is natuurlijk: waarom heeft die jongen zijn blog gister niet geupdate? Nou, gister was niet echt zo boeiend. Het was wel leuk enzo, maar we hadden alleen een formele meeting met de burgemeester van Mito, en verder hebben we de hele dag geoefend voor het Arigatou Evento. Toen okaasan mij kwam ophalen van de practice, viel ik in de auto meteen in slaap. Ze probeerde mij wakker te maken toen we aankwamen bij Mayuko`s kinderopvang, maar ik sliep zo diep dat ik niet wakker was te krijgen. Achteraf kreeg ik van okaasan te horen dat er allemaal kinderen op mij afkwamen en op het raam tikte: Ow kijk! Het is een buitenlander! En hij slaapt OMG!! Eenmaal thuis aangekomen gooide ik mijn futon open en sliep die dag van 18.00 uur tot de volgende dag 07.00 uur. Bijna een halve dag. Ik was kapot. Dat was gister. Ik zei het toch, zo boeiend was het niet. Dus daarom had ik ook mijn blog niet geupload (upgeload? whatever). En omdat ik voornamelijk sliep.

Voordat ik begin met mijn verhaal van vandaag en voordat ik het vergeet: ik reageer niet op de reacties die ik krijg van jullie die mijn blog lezen. Maar ik waardeer het echt ten zeerste en vind het echt leuk om jullie reacties te lezen onderaan mijn verhaal. Ik krijg vaak te horen dat mensen mijn blog lezen, maar niet reageren. Ik zou graag de reacties van iedereen die mijn blog leest willen lezen, omdat ik jullie wel een klein beetje begin te missen. Zo dat is er uit. Nu vandaag!

Vandaag stond ik op, en na een halve dag slaap is dat geen goed gevoel. Ik was zo moe, dat ik opstond en nog steeds moe was. Toen ik aankwam bij de bejaardentehuis, waar we afgesproken hadden, mochten we om tien uur sochtends soran bushi gaan oefenen. Lekker dan! Dankzij Jake. Dat was een lekkere wake up sessie. Daarna kregen we workshops van de bejaarden in het tehuis. Klinkt niet echt boeiend, maar dat was het wel! Ik kreeg workshop in shodou (Japanse kalligrafie), Japanse buis schiet kunst (pijltje in buis, mikken, blaas in buis en vuur pijltje af), Japanse knutsel kunst (ansichtkaart in elkaar geknutseld met Mount Fuji erop) en een bord en een schaal gemaakt van klei. Op 15 augustus zijn het bord en de schaal klaar qua bakken en drogen, dan krijg ik ze opgestuurd van de bejaarden. Echt toffe gasten zijn het. Ze vonden allemaal mijn ogen groot en mooi en mijn neus groot. Tsja, ik ben after all geen Japannert. Verder ga ik zaterdag, op mijn verjaardag, samen met 5 andere leden van de WCI koken. Ik ga mijn uberlekkere pasta gerecht maken. Alleen ik weet niet of ze hier de ingredienten hebben. That reminds me, ik moet die mail nog sturen met mijn ingredienten. Handig zo`n blog! Na deze drukke dag hebben we soran bushi en een paar andere Arigatou Evento nummers geperformd voor de oudjes. Vonden ze helemaal geweldig! Ik dus ook. Toen de dag voorbij was ging ik met Hashimoto-san mee, omdat okaasan de tempel hielp geld in te zamelen voor een goed doel. Ofzo. Hashimoto-san is de host moeder van Liz (Canada). Supertoffe moeder met 2 dochters en een zoon (zie foto). Heb even met de kinderen gespeeld, en toen kwamen okaasan, Naoki-kun en Mayuko-chan mij ophalen. Hashimoto-san en familie hebben een gigantische interesse in insecten, slangen en dergelijke. Ze hebben dan ook beetles, goudvissen, gekkos en slangen in hun huis. In een kooi, dat wel. But still, in hun huis. Liz heeft daar geen problemen mee. Ik wel. Motten kan ik nog wel aan, maar die gigantische Japanse kevers zijn echt... BLEEEH! Niet echt mijn ding. Maar goed, en nu zit ik hier. Dus ik ga afsluiten met een paar fotos van vandaag. En hopelijk tot morgen! Ogenki de, minna-san!

Een paar oude mannen gaven een demonstratie van een Japanse kunst; Ayame genaamd. Vanuit daikon (grote Japanse radijzen) maken ze prachtige bloemen. Seriously. Prachtig. Check it out!

Ik had 3 keer bulls-eye met het Japanse buis-schieten. Tadaa!

Vlnr.: Oudste dochter Hashimoto, ik, jongste dochter Ha-chan Hashimoto, Liz en zoon Shougo Hashimoto (deze is ook te grappig voor woorden). Btw we eten zelfgeplukte bosbessen uit de tuin van Hashimoto-san.

Mito City: nieuwe sessie, nieuwe kansen!

2009-07-26T06:25:00.001-07:00

Een hele goede avond iedereen! Het was een vermoeiende dag. Gisteravond tot laat in de avond taiko gespeeld met otousan en vanochtend moest ik al om half 8 op voor de eerste dag van sessie 2 in Mito City! Heb goed ontbeten met soep, bacon and egg en brood. Na het ontbijt gingen we naar het centrum van Mito om de nieuwe leden te ontmoeten en kennis te maken met deze. Omdat de nieuwe leden nog ingeleid moesten worden in het WCI bestaan, deden Jake, Hiro, Gaby, Berthalina, Janice en Adriana (oftewel de staff) dezelfde inleiding als wij, eerste sessie gangers, kregen in de eerste sessie. Boeiend! Voor de nieuwe leden misschien. Maar wij kregen het verhaal dus voor de tweede keer te horen. Daarna moesten wij echter een deel van de inleiding zelf presenteren aan de nieuwelingen. Jake had de onderwerpen verdeeld, en had mij het onderwerp tabak, alchohol en drugs gegeven. Toeval? Volgens mij niet, Jake kennende. De grappenmaker. Ik heb een hele show weggegeven met tekeningen op het whiteboard en iedereen behandeld als kleuters (zoals: kijk kinders, dit is een sigaret. Als je van sigaretten houd, beschadig je niet alleen jezelf maar ook anderen... etc, etc). Dat was een groot succes. Anyway, de nieuwe leden zijn best tof. Hoewel de oude leden nog een beetje zitten met het vertrek van de exleden van de vorige sessie, konden we het vandaag over het algemeen goed met elkaar vinden. Mijn persoonlijke voorkeur ging naar drie Japanse dames; Saki, Chinogwat (ben haar naam vergeten, ik noem haar [mom]. Grappig verhaal; gister moest ik mijn schoenen uitdoen, maar ik was moe en kon mijn veters niet loskrijgen. Zij vroeg mij of het lukte, ging op haar hurken zitten en peuterde mijn veters los. Daarom noem ik haar [mom]. Lache!) en Yuki. Verder ben ik fan van Kevin, een Aziaat uit Amerika, Texas. Na de lunch en onze presentaties, kregen we een uitleg over de geschiedenis van Mito. Dat was niet echt boeiend. Zuxin was naast mij in slaap gevallen. Meg, die aan mijn andere kant zat, was wel genki en oplettend. Ze was vandaag telkens energiek en moe op de verkeerde momenten. Toen we een groepsfoto namen, was Meg weer moe. Gekke meid. Daarna kregen we een rondleiding door Mito. Eerst gingen we naar het huis van de Tokugawa familie (de laatste shogun familie) en vervolgens gingen we naar een prachtige Shinto schrijn, Karakuen genaamd (geloof ik). Dat was mooi, interessant en vooral lachen met de oude en ook nieuwe WCI leden. Toen haalde mijn nieuwe okaasan mij op (ik mis de Shimizu familie nog steeds, maar ik houd contact met zowel de Shimizu familie als met de Fukutomi familie via de mail) om naar het lokale zomer festijn te gaan (Kaneage natsu matsuri). Dat was echt super gezellig! Ik heb yakitori, suikerspin, schaafijs (jajaja!) en bier geconsumeerd. Er werd op de taiko drums gespeeld, de bonodori (matsuri dans) gedanst en een gratis loterij gehouden (kan de Nederlandse kermis een puntje aan zuigen!). Zit nu vermoeid thuis achter de computer. Ik houd het nu maar voor gezien, want morgen is het Arigatou Evento oefenen geblazen. Plus ik ga de burgemeester van Mito ontmoeten. WHOO!
Ik trakteer u nog met een paar nieuwe en oude fotos die ik heb gevonden. Later!

Q&A

Een maid is een serveerster in een costuum die de klanten serveert. In een maid cafe lopen alleen van dit soort type serveersters rond. Het is zeg maar de lieve variant op Hooters.

Ik zit nu bij de familie Hanawa. Vader is otousan. Moeder is okaasan. Broertje van 12 is Yoshinori. Ik noem hem Yoshinori-kun. Broertje van 8 is Naoki. Ik noem hem Naoki-kun. (Hij werd boos toen ik hem Naoki-chan noemde, grappig ventje) Zusje van 5 jaar is Mayuko. Ik noem haar Mayuko-chan.

Trouwens een voorbeeld van mijn favoriete dans van de Arigatou Evento, Souran Bushi:

http://www.youtube.com/watch?v=4_FeMek7A4I&feature=related

Verschilt een klein beetje met de onze. Die van ons is vetter :P

Huize ten Bosch

okaasan voor paleis van Beatrix in Huize den Bosch

Ik voor de ingang van Huize den Bosch

Tama

Links Ryuusuke, rechts Noritaka

okaasan voor een monument bij de Yasukuni Schrijn

Ik en Solid Snake in een gamehall in Akihabara!

Tokyo Tower!

Tokyo skyline at night vanaf de Tokyo Tower

Kyoto

Angel en een poolstok

Angel en ik spelen een schietspel in een arcade hall in Kyoto

Vlnr:Moeder van Yuuki, Angel, ik, Mattias en Yuuki. Na het geweldige eten in de izakaya van Yuuki!

Chong rookt overal, ook waar je niet mag roken :P

Links: Liz (Canada), rechts Meg (Amerika)

Zuxin, vermoeid en geirriteerd door mijn aanwezigheid. Lekker voor je!

Mito

Vlnr: ik, Naoki-kun en Mayuko-chan, op het Kaneage Natsu Matsuri

Vlnr: ik, okaasan, Mayuko-chan en Naoki-kun

Ik en otousan genieten van het koude bier in de hitte van de matsuri

Nee, Naoki-kun doet altijd zo. Grappig ventje.

Yeah!

Tama City, Kyoto en begin van sessie 2

2009-07-21T23:12:00.001-07:00

Welnu, het probleem was dat ik geen internet had bij mijn nieuwe hostfamilie in Tama. Ik heb zoveel meegemaakt deze week, zoveel fotos gemaakt, zoveel emoties gevoeld. Het was een leerzame, grappige, maar ook een zware en een trieste week.

Laat ik bij het begin beginnen.

Einde van Omura

De voetbalwedstrijd met Jake en Japanners was lachen. Heb 3 goals gescoord. De volgende dag zijn de ouders Fukutomi en ik naar Huize Den Bosch gegaan. Een klein pretparkje in Nagasaki over... Nederland. Molens, dijken, schepen, de Dom toren, noem het maar op. Je kan het allemaal vinden in Huize Den Bosch. Het was supergezellig. Kwam toevallig Chong en Matt tegen!

Zondag vloog ik samen met de andere leden van World Campus naar Tokyo. Na de gewoonlijke airport routine, reden we per bus naar Tama City, de tweede en laatste stad van het eerste programma.

Tama City

Maandag 13 juli rond half zes ontmoette ik mijn host familie, tijdens een bijeenkomst van World Campus. Ik had familie Shimizu; okaasan Shimizu Rika en broertjes Shimizu Noritaka en Shimizu Ryuusuke. Op het eerste gezicht aardige mensen, dacht ik. En dat waren ze ook. De broertjes zijn respectievelijk 8 en 12 jaar en houden van voetbal en Super Smash Bros. Okaasan heeft een motor, houd van Dragonball Z en houd van gamen. Ik zat helemaal goed.

Na een traditionele welkomstceremonie van de lokale toneelgroep, gingen we naar huis.

Dinsdag 14 juli gingen we naar de Sakura no Oka school in Tama City, een school voor gehandicapte kinderen. Dit was een hele pittige ervaring voor mij. Ik ging naar een klas met peuters, en een voor een gehandicapt. Er waren ongeveer evenveel verzorgers als kinderen aanwezig in het klaslokaal. Hoewel ik een onbeschrijvelijk gevoel met mij meedroeg, waren de kinderen vrolijk en enthousiast. Dit maakte het voor mij nog moeilijker om het te bevatten. Het was een leuke dag, met veel emotie. Dat kinderen zo geisoleerd moeten leven. Dat de ouders van de kinderen hun normale leven moeten opgeven voor hun kinderen... Ik had er geen woorden voor. Nu nog steeds niet.

Daarna kregen we workshops van oude mensen over tradities in Japan. Een jolig gebeuren. Juist ja, na de gehandicapten school. Voor mij was dat echt een wereld van verschil in sfeer en emotie, maar toch wist ik lol te maken met de oudjes. Wat ik had gedaan: theeceremonie, kalligrafie, Japanse kleedvouw kunst en mezelf in een yukata gepropt.

Na de lange dag ging ik terug naar de Shimizu familie, had nog Super Smash Bros gespeeld met de jongens.

Woensdag 14 juli gingen we naar nog een school in Tama, deze keer de Higashi Terakata Shougakko; een normale basisschool. Ik zat met Rie in de groep. Rie en ik werden ingedeeld in de groep met kinderen met een leerprobleem. Hoewel deze kinderen ook een mentale achterstand of gedragsprobleem hadden, waren deze kinderen niet zodanig gehandicapt dat zij naar een speciale school moesten.

Het was verschrikkelijk heet die dag, en de kinderen zaten vol adrenaline. Er waren namelijk buitenlanders op bezoek! We werden onthaald met grote ogen, gelach, gewijs, getrek en geschreeuw. Ik voelde mij net een rockster, wat elk lid van de World Campus International die dag eigenlijk wel een beetje was. De kinderen van onze klas hadden superveel energie. Rie en ik moesten ons land introduceren door middel van zang, spel en dans. Ik leerde de kinderen hoofd, schouders, knie en teen, Annemaria Koekoek en zakdoekje leggen. Ze vonden het prachtig!

Na een lange dag gespeeld te hebben, droop het zweet van ons voorhoofd. Letterlijk. Helemaal bezweet van de hitte en inspanning, verlieten wij de school. Op weg naar de volgende attractie+ de burgemeester van Tama City ontmoeten. Ik had de hele dag mijn pak meegesjouwd, alleen maar om er goed uit te zien voor de burgemeester. Ja, het was een vrouw. Na het omkleden en het opdoen van mijn mascara, koos de organisatie mij uit (als best gekleed lid ;) ) om de burgemeester officieel de hand te schudden en de foto van World Campus International aan te bieden, na een vragenronde van een half uurtje. Dat was een hele ervaring. Kapot ging ik naar huis. Noritaka wilde gaan voetballen, maar ik was kapot en had mijn nette kleding aan. Dus we gingen thuis Dragonball Z kijken, onder het genot van Mitsuya Cider! (verslavend spul, soort SevenUp)

Donderdag 17 juli was het personal day. Ik besloot met een paar anderen (Matt, Chong, Hasiyna, Xurin, Yurin en Meg) om naar Akihabara en Shibuya te gaan (wijken in Tokyo). Via Shinjuku gingen we eerst naar Akihabara. Hemel voor otaku, gamefreaks en animelovers. Ik voelde me helemaal thuis! We zijn naar een Maid Cafe geweest, hebben verschillende gamewinkels afgelopen en veel gezien. Verder, wat ik niet op mijn blog zet, blijft in Akihabara.

Daarna gingen de jongens; Matt, Chong en ik, naar Shibuya. Dat is een van de duurste wijken in Tokyo. Daar gingen we naar een van de meest bekende en duurste winkels van de hele stad; 109. Twee gigantische apparaten van flats, waarvan een alleen voor de heren en een voor de dames. Als man zijnde gingen we naar de heren afdeling. Daar heb ik een riem met diamanten doodhoofd gekocht, samen met een leren vest. Vind ze allebei echt te vet voor woorden. Besef nu ook wel dat ik vanaf nu zuinig moet omgaan met mijn centen :P.

Na geshopt te hebben, belde Matt een vriend op om te gaan eten. Met z`n vieren gingen we naar een izakaya in Shibuya. Was heel gezellig. Evenals te terugreis. Ik had okaasan eerder gevraagd hoe laat ik terug moest komen. Gelukkig vond ze alles goed, en haalde mij op bij het station van Tama laat in de avond.

Vrijdag 17 juli waren Chong, Matt en ik niet helemaal bij de les. Weet nog steeds niet hoe dat kwam. Maar we waren alledrie wazig en vooral moe. Desalniettemin was het programma voor vandaag zoals gewoonlijk actief en slopend. Samen met de studenten van Chuo University kregen wij of een tour door de stad of een tour door de Chuo University. Ik vond de stad iets interessanter, dus kreeg ik allerlei soorten gebouwen te zien die zooooooooooooooooo interesant waren. Hoewel de tour ons naar de niet al te interessante plekken leidden, was het vet om rond te hangen met de jongens en meisjes van de Chuo University. Heb echt vrienden gemaakt, en ik zou ze deze week nog wel vaker zien. Vooral Takahiro (pretty boy), Tatsuro (vage gast. Echt te vaag voor woorden, maar wel lachen) en Asuka (zou mijn vriendin zijn als ze 4 jaar jonger was, maar helaas).

Zaterdag 18 juli krgen we een rondleiding door [trommelgeroffel] Tokyo! Alweer? Ja, alweer! Maar nu samen met de studenten van Chuo Daigaku :D !

Eerst gingen we naar de wijk Ueno, een gezellige wijk met goedkoop straatvoedsel en goedkope kleding en dergelijke. Heb daar een toffe tas gekocht voor maar 12 pleuries! En rijst met heerlijke gestoomde zalm gegeten (grote kom, maar 500 yen = 3,50 pleuries!).

Daarna stapten we de metro in voor deel twee van het verhaal Akihabara! Men wilde o zo graag naar een Maid Cafe. Vooruit zeiden Chong en ik, zolang het maar niet dezelfde is als die van de vorige keer. En ja hoor, van alle Maid Cafes in heel Tokyo (zijn er aardig wat) stapten we dezelfde Maid Cafe in als de vorige keer. Chong werd herkend, maar ik niet. Ik droeg deze keer namelijk mijn pet met [I love Akihabara] in het Japans. Toen ik het afdeed werden de ogen van dezelfde Maid groter en groette zij mij met een eerlijke lach (die amper voorkomt in Japan). Score!

Maar goed, na veel gelach, getreiter, gezweet en gelach (we hebben echt in een deuk gelegen met die studenten), moesten we terug voor een presentatie. Van onzelf, wat wij die dag geleerd hadden over Tokyo en wat we hadden meegemaakt met behulp van fotos die we die dag hadden genomen. Tsja, onze groep moest als eerste. En onze groep had het meest nutteloze, maar grappigste informatie te melden van allemaal. Wij wisten bijvoorbeeld de geheime spreuk van een Maid om een gerecht `lekker` te maken: [Oishiku nare, moe, moe, chuuuuuu!] (Word nu lekker, kreet van otaku als hij een vies filmpje bekijkt, kreet van otaku als hij een vies filmpje bekijkt, kusje!). Te nutteloos en te grappig voor woorden. Hoe komen ze erop...

Daarna zijn we naar een vestiging van een bedrijf in Tama City geweest dat zich focust op bijscholing van scholieren. Interessant, niet? Dat dachten de leden van WCI ook. Heb tijdens de presentatie van een hoge pief geslapen. Was uiteindelijk niet de enige. Ik was kapot. Gelukkig wachtten okaasan, Noritaka en Ryuusuke thuis op mij met instant ramen en Mitsuya Cider. Ongeacht hoe mijn dag was, na een avond met de Shimizu familie was ik weer een gelukkig persoon.

Zondag 19 juli was het Host Family Day. Okaasan was zo lief voor me om mij uit te laten slapen tot 1 uur, voor de verandering. Na een snelle douche en een vertraagd ontbijt, gingen wij naar de place to be (zowat de helft van de week): Tokyo! Eerst gingen we naar de Nippon Budokan, een arena waar vele beroemde artiesten, maar vooral gitaristen, een fenomenaal optreden hebben weggegeven (Siam Shade, Metalicca, Dream Theater, Mr Big, Sex Machineguns, Gackt, noem maar op). Vervolgens gingen we naar de Yasukuni shrine en een soort van giftshop van de Tweede Wereld oorlog. Beetje vaag. Je kon bijvoorbeeld de imperialistische Japanse vlag daar kopen. Deed ik ook. Daarna stapten we de metro in, naar de meest toeristische attractie van Tokyo. Namelijk de Tokyo Tower; een groot metalen constructie die veel wegheeft van de Eiffeltoren in Parijs. Daar kwam ik met stom toeval, ECHT STOM TOEVAL, Pim en Tom Omes tegen. Zestien miljoen mensen in Tokyo, de kans dat we elkaar zagen was klein en eerlijk gezegd wist ik niet dat deze in Tokyo accomodeerden. Echt te vet voor woorden. We hadden de toren niet beklommen omdat de rij te lang was. We hebben ramen gegeten daaro met lekkere pachipachi ijs van het merk 31 (ijs dat knettert op je tong, favoriet van okaasan) en gewindowshopt (window geshopt? weet ik veel). Na een lange dag keerden wij terug naar huis, met een volle buik en een glimlach op elk gezicht.

Maandag 20 juli was het Arigatou Evento! Maar eerst; een toneelstuk van kinderen, waarin wij mee moesten doen. Dat was erg lachen. Heel veel lachen. Ik had een blonde pruik op en een jurk aan. Ja, zo grappig was dat. Keer 35.

Arigatou Evento was zeer geslaagd. Ging beter dan in Omura. Mijn stem sloeg over toen ik de show inleidde, maar na een zaal vol gelach zat de stemming er goed in en ging de show bijna foutloos. Mooie dag, met veel gelach en prachtige herinneringen.

Trouwens, okaasan had mij die dag met haar motor naar het toneelstuk gebracht en gingen we naar het Arigatou Evento met de motor weer terug naar huis. KAKKOI OKAASAN!

Na een korte rustpauze thuis, nodigde de familie Shimizu mij uit om naar een Sushiten te gaan, ter gelegenheid van mijn laatste overnachting en maal bij de Shimizu familie in Tama. De sushi was eerlijk heerlijk en was een prachtige laatste avond met mijn familie.

Dinsdag 21 juli. Ik was stil. Al de hele ochtend. Ik wist wat er ging gebeuren. Ik wilde niet weg. Ik wilde langer blijven. Een week is veel, maar dan ook echt veel te kort. Begonnen we elkaar net te kennen, moest ik afscheid nemen van de familie Shimizu. Ik vond dit dan ook echt heel moeilijk. Tijdens het afscheid, barstte Noritaka, Ryuusuke en ik uit in tranen. Ik kon het niet controleren. Het gevoel dat ik zonder deze geweldige familie verder moet gaan kon ik niet accepteren en niet verwerken. Ik had okaasan ook beloofd om terug te komen. Hoewel okaasan niet huilde, zag ik de verdriet in haar ogen.

Ook moest ik afscheid nemen van de leden van sessie 1 die niet verder gingen naar sessie 2. Namelijk: David, Xurin, Yurin, Hasiyna, Torsten, Matt, Kun en ook Rie ;-;...

Kun en Torsten gingen nog samen met Zuxin, Chong, Liz en ik naar Kyoto, maar van de anderen moest ik die dag helaas afscheid nemen. En dat deed pijn. Vooral bij Rie. We hebben elkaar minstens vijf minuten lang omhelst, en met tranen in onze ogen zeiden wij vaarwel. Hoewel Rie tegen mij zij dat ik altijd welkom was in Osaka, heb ik het gevoel dat ik haar de komende tijd niet zal zien. En dat doet pijn als je zo close bent met elkaar.

De Shimizu familie heeft heel goed voor mij gezorgd. Ik heb veel lol met ze gehad. Heb veel met okaasan over alles en nog wat gepraat en stoeide altijd met mijn twee kleine broertjes. Voor mijn gevoel waren het ook echt mijn moeder en mijn broertjes. Dat is best raar, aangezien ik deze mensen pas een week ken. Maar een week intensief met elkaar leven schept zodanig een band met degene met wie je samenwoont. Laat staan twee weken, voor iedereen van World Campus die zijn vertrokken na de eerste sessie. We hebben zoveel meegemaakt de laatste twee weken. Emoties gedeeld, verhalen uitgewisseld, discussies gehouden, noem maar op. Het waren wildvreemden voor mij twee weken terug, het zijn nu vrienden voor het leven.

Ik heb vrienden over de hele wereld nu. Dat besef ik, nu bijna iedereen weg is. Als ik naar Oostenrijk ga, is daar David, als ik naar New York ga, is daar Hasiyna, als ik naar Taiwan ga, is daar Yurin. En ga zo maar door. 15 landen wereldwijd, en dat is alleen sessie 1. Ik voel mij nu echt een bewoner van de wereld, in plaats van een Zoetermeerder of een Nederlander. Als er iets gebeurt in Oostenrijk, New York of Taiwan, laat ik het niet aan mijn neus voorbijgaan. Ik heb daar vrienden zitten. Goede vrienden. Het gaat mij nu aan. En dat is de grootste verandering die ik tot nu toe heb ondergaan.

Kyoto

Na een druk eerste programma besloten Zuxin, Kun, Chong, Liz, Torsten en ik om naar Kyoto te gaan voor drie dagen. Het was supergezellig, we hebben veel gezien en gelachen. Ook heb ik daar Angel en Mattias ontmoet.

Dag 1 bezochten we een tempel. Vraag me niet welke, want Kyoto barst van de tempels en paleizen, aangezien het de oude hoofdstad was van Japan en tevens de huidige culturele hoofdstad van Japan. Daarna haalde Angel mij op om te chillen, rond te lopen door Kyoto en gamen in een arcade hal. Was supervet om hem weer te zien.

De volgende dag ging ik samen met de gang naar de Nijoujo en de Kinkakuji, beiden beroemde culturele gebouwen in Kyoto. Vervolgens kwam ik te laat op mijn afspraak met Angel, omdat deze iemand anders voor geen meter wegwijs kan maken. Dankzij de uitleg van Angel was ik binnen de kortste keren verdwaald in de binnenstad van Kyoto.

Enfin, eenmaal Angel ontmoet, gingen we naar de izakaya van Yuuki. Die gast had ik ook lang niet gezien! (speler van TFC Banzai twee jaar terug) Samen met Mattias wachtte hij op ons in de izakaya. Na een gezellige en heerlijke avond, verlieten wij Yuuki en gingen we naar Mattias zijn huis in Kyoto. Gezellige plek. Ben op zijn bed in slaap gevallen. Om vier uur snachts ging Angel naar huis en ik terug naar mijn hotel.

Dag drie hebben ik en de gang rondgehangen in Kyoto, de matsuri bezichtigd en geshopt. Maar mijn kaart doet het niet, dus ik kan niets kopen! Ik baal echt als een stekker, want ik weet bij god niet hoe ik dit moet fixen.

Elf uur in de avond namen wij afscheid van Kun en Torsten, die niet meedoen aan het tweede programma. Emotioneel, maar kort en krachtig. We namen de bus terug naar Tokyo, de metro naar Ueno en vervolgens de bus naar Mito, een stad ten noordwesten van Tokyo waar de tweede sessie zal beginnen.

Mito

Nu zit ik in Mito, bij mijn nieuwe familie, bestaand uit otousan, okaasan, zusje Mayuko van 4 jaar, broertje van 8 en broertje Yoshinori van 12 jaar. Ze zijn aardig en ik mag die vader en zusje heel erg. Ben vandaag naar de taiko training van otousan geweest en heb zelfs meegedaan. Ja, ik heb taiko drum gespeeld! Dat kan van mijn lijstje worden weggestreept. HOOZA!

Alles is nu weer up to date. Ik probeer nu weer dagelijks bij te houden. Ik hoor graag jullie reactie op mijn verhalen. De fotos moet ik jatten van Chongs pc, dus die komen hopelijk snel! Tot morgen denk ik.

Shimizu familie

2009-07-13T16:39:00.000-07:00

Ik heb dus geen internet. Mijn familie bestaat uit moeder die gescheiden is, en twee kinderen; Ryuusuke en Nori. 12 en 8 jaar oud. Tama City is heel anders dan Omura. Vlucht was prettig. Ging gister Super Smash Bros spelen op de WII met de kinderen.

Later!

Geen tijd, sorry

Geen Tijd!

2009-07-12T16:22:00.000-07:00

Hallo iedereen,

Ik vlieg vandaag om 12 uur naar Tokyo! Ik heb helaas geen tijd nu, maar als ik daar een pc vind update ik mijn blog zo snel mogelijk. Moeilijk om mijn host familie gedag te zeggen...

Tot in Tama City!

Shourinji Kempo en Arigatou Evento

2009-07-11T09:26:00.000-07:00

Vandaag was een lange dag. Begon zoals gewoonlijk om 9 uur sochtends, met het ontbijt (sandwiches met ham, ei, komkommer, salade en mayonaise). We gingen oefenen voor de Arigatou Evento, een door ons gemaakte show om onze gast gezinnen te bedanken voor hun gastvrijheid en de openhartigheid die zij ons deze week hadden geschonken.
Daarna hadden we een workshop, genaamd de Syourinji Experience. Syourinji Kempo is een martial art uit Japan, gebaseerd op kempo en shaolin kung fu. Eerst kregen we een globale uitleg over de betekenis van Syourinji Kempo en de verschillende vormen binnen de genre. Daarna kregen we lunch (kare rice!). Na de lunch mochten wij zelf Syourinji Kempo uitproberen onder begeleiding van zwarte band sensei en kinderen met een lage graad. Die kinderen hadden mij elke keer weer in no time gevloerd! Ik heb wel hele vette moves geleerd, over drukpunten op het menselijk lichaam en hoe je kinderen met handen en voeten (letterlijk) duidelijk moet maken wat je nu eigenlijk bedoelt. Mijn Japans rijkt maar tot een bepaald niveau, namelijk.
Met een verschrikkelijke pijn aan mijn kont, van het keer op keer gevloerd worden door kinderen van 9 jaar, begonnen de voorbereidingen voor het Arigatou Evento. Na nog een keer alle bewegingen en songteksten te hebben gedaan, begon 4 uur the real thing. Hier een paar fotos!

Fotos van het Arigatou Evento

Ik tijdens boyband solo SMAP!
Soran Bushi! Soran, Soran!!

Soran Bushi! Dokkoisho!

Soran Bushi! YO!

Ponyo Ponyo, sakana no ko...
MC Ashwin in the house!

Ponyo Ponyo, fukuranda...

Beatboxing met Chong, Kun en Zuxin

Riechan, Ryoukouchan! Cheese!

Na de grote show (waar ontiegelijk veel fouten werden gemaakt door de groep, maar iedereen vond het geweldig... ook de gast gezinnen!), ging ik naar huis. Had een uurtje nap time, en ging (helaas) voor de laatste keer naar Ikkaku (一角)!

Ze zaten de hele tijd te praten over mijn ogen. Ze vonden mijn ogen verschrikkelijk interessant en mooi. Ze waren groot en mijn wimpers waren zo lang! Oh my god! Mijn gezicht was blijkbaar te smal. Ik vind juist dat Japanners een bol hoofd hebben. Maar dat ben ik.

Shuchan vond het zo jammer dat ik weg ging. We hebben een belofte gemaakt: als ik later vrouw en kinderen heb, kom ik terug naar Ikkaku! Ik heb gezegd dat ik hoop voordat ik uberhaupt een familie heb sowieso terug wil komen. Hier fotos van de laatste keer bij Ikkaku! (Heb de Shinchan en Shuchan een kado uit Holland gegeven... Delfsblauw en een kaart met dank. Die had ik massaal ingekocht voor ik op reis ging. Slim he? :P)

Ryoukouchan, Nettochan, Shinchan, Shuchan (midden) en ik. Rock on!

Soumen eten! Soort van koude ramen; super grappig en super lekker!

LOL

UMEEEE!

I likes it

Takematsu Shougakko en fotos van mijn hostgezin Fukutomi

2009-07-10T07:38:00.000-07:00

Gisteren had ik geen tijd en zin om een blog te schrijven. Hadden namelijk de hele dag geoefend voor de Arigatou Event. Geen boeiende dingen te vermelden, maar het was wel supervet en supergezellig!
Vandaag gingen we naar een Japanse basisschool, waar we interactief de Japanse kinderen moesten onderwijzen over ons land. Ik kreeg samen met Elizabeth (Liz) uit Canada en Riechan (OSAKA KARA!) groep 1 voor mijn kiezen. Wat zijn die kinderen energiek! En wat kunnen ze schreeuwen en gillen! Met alle respect, maar broeder Tuk is er niets bij. We speelden spelletjes als rock-paper-scissor, fruit basket en colour basket. Ik zat daar tussen de 6 jarigen te spelen, te eten (lunch) en te lachen. Het was zo leuk! Maar zo vermoeiend. Om tien over tien begonnen we met docent spelen, en eindigden om half drie. De kinderen lieten mij allerlei soort insecten aan mij zien die ze hadden in de klas (beetlebugs, sprinkhanen en een krab... heb ze ook vastgehouden), maakten tekeningen voor mij en waren constant met mij aan het stoeien, mijn hand aan het vasthouden en vragen te stellen in Kyuushuuben (dialect in Nagasaki) die ik vaak niet kon verstaan. In de speelpauze heb ik met de kleuters gevoetbald.
Aan het eind van de dag kon je ons alle drie opvegen. Ik moet morgen een speech houden in het Japans, dus na drieen hadden Riechan en ik de script voor morgen nog even doorgelezen en eventuele spelfouten eruit gepikt.
Daarna hielden we een discussie met het schoolhoofd en de hoofddocent, die deze dag voor ons mogelijk maakte. Vergeleken met Nederland is het schoolsysteem veel effectiever en zijn de docenten strenger voor de kinderen. Ik heb nu alle respect voor iedereen die dag in dag uit met kinderen werkt. Meer dan ik ooit had gehad.
Okaasan kwam mij samen met Ryoukouchan ophalen. We gingen een mobiel kopen om te gebruiken in Japan, aangezien mijn mobiel het hier niet doet. Toen ik vroeg hoeveel het was, zei okaasan dat het mijn verjaardagskado was van de Fukutomi familie. AAAAAH! Dat was zo aardig. Ik weet niet hoe ik ze kan terugbedanken. Nog niet. Ik heb dus een mobiel nu! Martijn heeft mijn nummer, dus Tanukiboys; als jullie mij willen bellen moet je bij de Hofnar zijn. Eenmaal thuisgekomen hebben we avondgegeten (ebi fry, rijst en stew... UMAI!). Daarna hebben we fotos gemaakt van de familie! Hier komen ze!

Omura Nagasaki Westside!
Peace for life!

Leukste foto :)

Vlnr. Pichayachan, ik, otousan Mamoru, okaasan Sasano en Ryoukouchan

Nagasaki, dag 2

2009-07-08T04:40:00.000-07:00

Ik kon niet echt goed slapen. Die 2 uurtjes slaap waren goed voor mij, maar niet goed genoeg. Dus ik sliep door mijn wekker heen, waarna otousan op de deur bonkte en HAYAKU OKIRU riep (sta snel op!). Voor de zoveelste keer liep ik met een slaapdronken hoofd naar de badkamer, kleedde mij snel om en pakte mijn spullen in. Ik deed mijn paarse overhemd aan met de zwarte stropdas van nana. Dit omdat we vandaag de slachtoffers van de bomaanslag op Nagasaki gingen eren. Na het gesprek met mijn ouders over de atoombom op Nagasaki eerder, ligt dit onderwerp gevoelig bij mij. Daar kwam ik vandaag achter. Okaasan had mij een zenbazuru gegeven. Dit is een soort slinger van origami kraanvogels, die okaasan gemaakt had. De kraanvogel staat voor 1000 jaar, wat Japans is voor eeuwig. Of tenminste in die richting. De achterliggende gedachte is om deze zenbazuru te eren aan de slachtoffers en ze eeuwige rust toe te wensen. Eenmaal afgezet door otousan en ik de WCI groep ontmoette, zat ik in no time weer in de bus naar Nagasaki. De stemming was vrij rustig. Iedereen was moe van gisteren en men wist wat er op ons te wachten stond. Aangekomen in Nagasaki, gingen we meteen naar de plek waar de atoombom was ingeslagen. Daar staat nu een prachtig monument met een zwarte doos, waarin de namen van de slachtoffers in staan. Ik had de doos gegroet, aangezien dat staat voor de slachtoffers. Ik werd een beetje triest. De emotie die ik daar had was sterk aanwezig.

Fotos van de plek van de atoombomaanslag

Vlnr.: Gaby (organisatie, Mexico), Chong, Zuxin, ik en Kun

De groep voor het monument. De zwarte doos met kanji. De pilaar staat precies waar de atoombom insloeg

Daarna gingen we naar het museum van de bomaanslag van Nagasaki. Wordt in de volksmond ook wel Genbaku (atoombom) shirijoukan (museum) genoemd. Daar wachtte een man op ons die de inslag van de atoombom had overleefd en ons zijn verhaal kwam vertellen. Hij had een gezicht verminkt gezicht, was vrij oud en kaal. We gingen zitten en luisterde naar zijn verhaal. Rondom Nagasaki zijn bergen. Ik woonde op een berg, maar niet aan de kant van de stad. Ik was 9 jaar oud. Als ik naar school moest gaan, moest ik de berg beklimmen en naar Nagasaki lopen. Op een dag liep ik met mijn vrienden naar school. We liepen door de rijstvelden. Opeens zag een vriend een vliegtuig die een parachute liet vallen, 850 meter verderop. Hij zei; De piloot is uit het vliegtuig gesprongen! Maar dat was geen piloot. Het was een atoombom. Met een harde klap sloeg de bom in, in het centrum van Nagasaki. Een wind slingerde mij 40 meter naar achter. Ook mijn vrienden vlogen alle kanten op. Eenmaal neergekomen en bij bewustzijn, merkte ik dat ik onder de olie zat. Het water op de rijstvelden waren ook bedekt met een laag olie. De olie was verschrikkelijk heet. Het brandde, maar ik voelde geen pijn. Ik zocht mijn vrienden. Ik riep ze. Gelukkig kon ik ze alle vier vinden. Alles was weg. Alles stond in brand. Alles was dood. Overal lagen mensen zonder armen en benen, zonder ogen, met verbrande lichamen. Ik had niet door dat ik er zelf ook zo uit zag. Er liepen vrouwen over de straat, huilend. Gillend. In pijn. Als kinderen wisten we niet hoe we moesten reageren. We huilden automatisch mee met de vrouwen en volgde hun naar water. Overal lagen lijken. Ik zag zoveel dode mensen. Zoveel (hier kreeg ik een brok in mijn keel). We liepen naar het water, maar mensen vertelden ons het water niet te drinken, tenzij jij ook dood wil. We dronken het niet. (Het was radioactief) We gingen naar de bossen om de olie op ons lichaam te bedekken met lange bladeren. Mijn gezicht was half verbrand en begon op te zwellen. Ik liep met bladeren om mijn wonden naar de andere kant van de berg. Mijn moeder, die thuis zat, was ongedeerd. Het krioelde van de mensen. Moeder had de harde knal gehoord. Okaasan! Okaasan! riep ik. Moeder riep Katsuji, waar ben je? Mensen om mij heen riepen Ik ben Katsuji! Help me! Mijn gezicht was zodanig opgezwollen dat mijn eigen moeder mij niet meer herkende. Toen moeder mijn stem hoorde, hielp ze mij. Heel de rechterkant van mijn lichaam was verbrand. Het bloed stolde onder de bladeren, waardoor de bladeren aan mijn lichaam vastzaten. Beetje bij beetje brokkelde stukjes huid af. Toen voelde ik de pijn. Toen voelde ik de ellende. Okaasan liep met mij naar het ziekenhuis in Omura (7 kilometer verderop). Ik had zo een pijn, dat ik de hele weg IK GA DOOD! IK GA DOOD! gilde. In het ziekenhuis gaven ze mij penniciline en gedesinfecteerd verband mee. Ik lag de dag en nacht in bed. Te huilen van de pijn. Ik wilde dood. Mijn lichaam begon te rotten. Een stank kwam uit mijn lichaam waar vliegen op afkwamen. Okaasan Deed gaas over mij heen. Dat hield de vliegen buiten. Maar ook okaasan kreeg de stank in haar kleren. Als okaasan het gaas weghaalde om mij te verzorgen, kwamen vliegen naar binnen via de kleren van okaasan. De vliegen legde eitjes in mijn rottende lichaam. Uiteindelijk hield okaasan het niet meer vol. Met een scheermes ontdeed ze mijn lichaam elke avond van verrotte huid, waarna uiteindelijk mijn botten te zien waren. Ik werd opgenomen in het ziekenhuis en herstelde in 3 jaar.

Foto samen met Yoshida Katsuji

Dit is een stukje van zijn speech. Het ontroerde mij diep. Hoewel het een triest verhaal is, vertelde de oude vent dit verhaal met leven in zich en zelfs met grappen tussendoor. Ik kan het nog steeds niet geloven.
Met stomheid geslagen en nog vol van de speech van Yoshida Katsuji, liepen we naar de winkel om lunch te kopen. We aten en gingen gelijk door naar het museum. In het museum waren onder andere; fotos van de aanslag, voorbeelden van radioactief bestraalde voorwerpen, fotos van doden en overlevenden, modellen van bommen, uitleg over de geschiedenis en een model van Nagasaki. Of tenminste, een model van waar Nagasaki ooit stond. Tijdens het bekijken van alles, kreeg ik opeens een schok in mijn lichaam. Het was de emotie. Ik kokhalste en er dwarrelde een traan over mijn wang. De emoties waren voor het eerst mij de baas. Ik heb nog nooit in mijn hele leven mij zo slecht/ rot/ verschrikkelijk gevoeld.

Foto op het atoombommuseum. Overal zie je water, omdat ze geen water konden drinken toen de bom ontplofte. Als een soort van offer aan de slachtoffers

Daarna ben ik weer naar Heiwa Koen (Peace Garden) geweest. Daar hebben we een felle discussie gehouden over wapens, vrede, het weergeven van geschiedenis en stereotypen (alle Amerikanen houden van Obama, bijvoorbeeld).

Fotos van Heiwa Park

Groepsfoto voor Heiwa Kinen Zou; Peace memory statue. Gemaakt door Seibou Kitamura. Het gebaar met de handen betekent vrede

Vlnr. boven: Kyle (Korea, oud-deelnemer), Chong (China, Beijing), Maria (?), Torsten (Denemarken), David (Kenia, oud-deelnemer), Matthew (Canada, Montreal), ik (Nederland), Berthalina (Mexico, organisatie), Zuxin (China, Beijing), Yumeko (Japan, host-familie), Janice (USA, organisatie), Jake (USA, Texas, organisatie)

Vlnr. midden: ? (Turkije, oud-deelnemer), Choi (Korea, oud-deelnemer)

Vlnr. onder: David (Zweden), Meghan (USA, New Jersey), Synnove (Denemarken), Elizabeth (Canada, Quebec), Adriana (Italie, organisatie), Hasiyna (USA, New York), Yulin (Taiwan), Xuri (China), Rie (Japan, Osaka), Kun (China, Beijing), Hiro (Japan, organisatie)

Vlnr: Chong, ik, Kun en Zuxin

Na een paar vette fotos te hebben gemaakt, gingen we terug naar Omura, om vervolgens onze discussie voort te zetten in het Communication Center. Vervolgens haalde otousan mij op en heb ik gekeken voor een electronisch woordenboek.

Ik ga nu snel naar otousan, want we gaan weer naar Shinchan! (Ikkaku)

Overige fotos

Ik en Riechan!

Nagasaki!

2009-07-07T09:27:00.000-07:00

Stond vanochtend met een halve kater op. Ging douchen, at mijn ontbijt (miso shiru, garnalen, rijst en melk) en kleedde mij om. Ik had vandaag een personal day, dat wil zeggen ik mag (bijna) alles doen wat ik wil!
Ik koos er voor om met de groep naar Nagasaki te gaan. Riechan had het voorgesteld. Supervet! Keek er naar uit! Wilde heel graag naar Choudai (Nagasaki University). Dus okaasan bracht me naar de afspreekplek, Nagasaki Airport. Kwam daar aan, zei okaasan byebye en twee minuten later vertrok de bus met bijna heel de groep. Rie en een paar anderen gingen met de auto.
Tijdens de rit gaf Chong mij zijn mp3 speler en liet mij naar Chinese rock luisteren. Supervet! Zuxin, Chinees meisje die zong, heeft een vader die een beroemde rockster is in China. Chong liet me ook een paar nummers van die vader luisteren. Supervet! In de bus vertelde Chong mij dat zijn gastgezin hem vissensperma had voorgeschoteld. Hij nam eerst een hap van dat spul, slikte het door en vroeg DAARNA wat het was. Idioot. Zuxin, Kun en ik lachtten hem vierkant uit. De hele busreis.
Nagasaki is een ruime stad, niet zo groot (maar toch groot) met (voor mij) hoge gebouwen. Chong zei dat Beijing veel groter was. DUH! Het is een schone, mooie stad met vriendelijke mensen. Deed me een beetje denken aan Dusseldorf; ruim, niet al te druk, vrij weinig verkeer en moderne architectuur.
Eenmaal aangekomen, kochten we een tramkaartje (soort trolley rijd in Nagasaki om de 5 a 10 minuten) voor de hele dag, meetten Rie and friends en gingen op pad met onze Koreaanse vriend Choi (studeert economie at Choudai) als onze gids.
Allereerst gingen we naar een grote Shinto schrijn. Naam vergeten, volgens mij Suuwe Jinji. Via een hoge trap beklom je de berg, waar aan de top de schrijn gelegen is. Na de nodige toeristische acties (fotos maken van meisjes in kimono, souveniers kopen), rende Riechan naar de groep en riep, energiek dat ze is, CHOUDAI HE ITTE KURU! DARE MO IKU NO? Ik riep terug IKITAI! Volgens mij was ik de enige de het begreep. Of mensen wisten niet wat Choudai is, of wilden niet gaan. Pech! Ik ga naar Choudai! (btw. Riechan moest een vriend ophalen).
Je rijd auto naar jouw behendigheid, vermogen en ervaring. Elke persoon heeft zijn eigen rijstijl, gebaseerd op zijn of haar persoonlijkheid. Ja. Riechan rijdt als een malle. Hier tussendoor, daar in, knipperlicht te laat, muziek op de achtergrond (ze zingt mee) enzovoorts. Heb het overleefd.
Ik sprak met haar Japans en zij met mij Engels zoals afgesproken. Ik zei dat ik senpai had op Choudai. Een paar goede vrienden hebben dit jaar een beurs gekregen naar Japan om daar te studeren op een Japanse universiteit. Verder spraken we over universiteit, rijgedrag en haar leeftijd. Hoewel ik dacht dat zij 22 ofzo was, is ze in werkelijkheid (true form) 27! What?! Ze ziet er echt jong uit. Mede door haar energieke acties en lichaamstaal.
Choudai aangekomen stapte de vriend, die op haar wachtte, meteen in en reden we terug naar de groep. What?! Ik zei tegen die vriend: Luister Kyle (zn Westerse naam), ik heb senpai op Choudai. Ken je Martijn? Jaa! antwoordde deze. Lang blond krullend haar. Oh. My. God. Ik zei nog net gedag tegen hem. Dus Rie draait als een malloot het stuur om en reed terug naar Choudai. Ik stapte uit en keek op het terrasje voor Choudai. Daar zat DE SCHOEN! Jawel Sander Schoen. Ik zag ook Pyke en zijn vriendin, Leana, Jurre en twee andere senpai die ik niet ken. Waar is Martijn? vroeg ik Sander. Ik bel hem wel. Even later verschijnt de o zo frappante en jolige Hofnar voor mijn neus. Na een big hug en een paar Angeeeeeeeeeels, vroeg ik Rie of ik mocht blijven op Choudai. Dat vond ze goed en zei dat ze mij 2.30 uur later kwam ophalen.

De Schoen en de Hofnar zijn veranderd! Mozus. Maar diep van binnen zijn ze nog steeds de senpai die ik ken van een jaar terug. We gingen wat eten. Ik had pork kare raisu (curry rice, TE lekker), Martijn vegetarische stuff en Sander een ijsje. Na veel gelach en gepraat lieten de heren mij de universiteit zien en verschafte mij van de nodige feitjes over mijn andere vrienden in Japan (Mattias en Angel zitten in Kyoutou en Sjors in Beppu en Michiel in Fukuoka if I can remember).
Daarna gingen we naar de Heiwa Koen (Peace Park), dat is gemaakt na de atoombomaanslag op Nagasaki waar de bom was ingeslagen. Het park bevatte mooie beelden van over de hele wereld die verschillende landen landen aan Japan schonk na de Tweede Wereldoorlog. Prachtig. Morgen ga ik er weer heen, met de WCI groep.
Na ons laatste rondje belde Martijn Kyle om ons op te halen. Rie haalde ons alledrie op, zette haar vriend weer af en nodigde de boys om mee te komen naar de groep. Dat was een goed idee, aangezien de heren toch al colleges geskipt hadden om mij te vermaken.
We ontmoetten de groep bij Glover park, een park boven op een berg met een prachtig uitzicht over Nagasaki en informatie over de heer Glover. Heb niets van die Glover meegekregen omdat ik te bezig was met lol hebben met de Hofnar en de Schoen.

Stoicijnse blikken met Japanse dames verkleed als Westerse chickies die Martijn o zo nodig moest vervelen.

Stoicijnse blikken op de voorgrond, Nagasaki op de achtergrond.

Na Glover park kwam Martijn met het ingenieuze idee om naar de Nagasaki onzen te gaan (natuurlijke spa, boven op een van de bergen). Eerst dineerden we chique met friet en sla, waarna we met de bus naar de onzen reden. De onzen was zooooooo mooi! Typisch Japans. Na ons te hebben ontdoen van onze kledij en onze door Banzai getrainde hemelse lichamen bloot te stellen aan het kunstmatige licht van de onzen, sprongen we het water in.

Alweer stoicijnse blikken, maar dit keer naakt in water van 41 graden Celsius en met Nagasaki op de achtergrond at dawn

Van heet, naar schokbad, naar bubbels, naar natuurlijk, naar buitenbad, naar sauna, naar buitenbad, naar koolstofbad, naar koud waterbad (you should have seen our faces!) naar nog meer bubbels en buitenbad. Wanneer je in het buitenbad ligt, heb je een geweldig uitzicht over Nagasaki. En het was laat, dus donker, dus verlichting in Nagasaki, dus prachtig! Na een paar naaktfotos gemaakt te hebben gingen we fris en ontspannen terug naar het Centraal Station van Nagasaki. Hier nam ik afscheid van de heren, bedankte hun voor de geweldige dag en ging alleen terug naar Omura City per trein.
Okaasan stond te wachten met een vriendin van Ryoukouchan, een lief, verlegen Japans meisje. Even de buitenlander uitgehangen en okaasan en ik gingen naar huis. Otoosan en Pichayachan sliepen al. Helaas. Maar ik heb nog wat kanji geoefend met okaasan en Ryoukou.
Toen Ryoukouchan ging slapen, begonnen okaasan en ik een diep gesprek over de Nederlandse en Japanse taal. Ik legde ALLES in het Japans uit en okaasan ALLES in het Japans en Engels :P We hadden een gesprek van wel 4 uur. We hadden het over respect, woorden, dialecten in Japans en Nederlands (ze moest echt lachen toen ik haar forceerde om de harde g uit te spreken), tongtwisters (de kat krabt de krullen van de trap... ze zei: kats klrabut ze kurulren van ze slrappu) en de diepste betekenis van het woord hanashi/ gesprek; ik in fluent Japanese: hanashi wa yashashi kotoba wo tsudaeyasukute, aite wa hanashi wo wakarareru to iu imi wo motteru to omoimasu ga... Okaasan: Eeeeeeee, nihongo wa bacchiri! Vertaling. Ik: Volgens mij betekent het gesprek het makkelijk uitspreken van makkelijke woorden, zodat de gesprekspartner het gesprek kan begrijpen. Okaasan: Wow, deze zin is 100% perfect!
En nu iedereen slaapt, ben ik dit aan het typen. Ik ga pitten want morgen moet ik om 7 uur opstaan (over 4 uur). Morgen staat in het teken van de atoombomaanslag op Nagasaki: dus Nagasaki bombing museum, praten met overlevende van Nagasaki bombing en alweer (yes! alweer! zooooo mooi) een bezoekje aan Heiwa Koen, Peace Park.

Daiyoubu yarou! Ik eet en drink veel. Het is echt warm hier, maar het is het regenseizoen. Dus natte haren. Door regen en zweet.

Later!

PS fotos zijn van Martijn. Azasu!

Omura!

2009-07-06T11:22:00.000-07:00

Laat ik vanaf het begin beginnen.

Het was lang wachten op Nagoya Airport na mijn laatste blog. Ik verkende het vliegveld. Het vliegveld had 4 verdiepingen. 1 = internationale vluchten, 2 = binnenlandse vluchten, 3 = shops en dat soort ongein en 4 = sky deck. Ik ging met een verbrande tong een douche nemen. Dat werkte verkoelend. Daarna heb ik gechilled en mijn Japans geoefend met random Japanners. Na 2 uur PSP vermaak kon ik eindelijk boarden. Ook deze vlucht had ik geslapen.
Uitgerust, maar slaapdronken arriveerde ik op Nagasaki Airport. Had mijn koffer van de loopband afgesleurd en zocht de uitgang, want ik was benieuwd naar mijn host familie.
Na de douane (die weer moeilijk deed), keek ik om mij heen en zag alleen Japanners. Which one, O, which one? Een oude vent met slecht gebit stapte op mij af. Zijn naam was Okuma Kazuhiro, de man met wie ik via de mail mijn verblijf had geregeld. Hij droeg een bandana. Best grappig om te zien. Na een korte introductie zei hij: Ashwin, meet your host family. Ik keek naar rechts. En daar stonden ze: een man, een vrouw, een meisje en een meisje in een rolstoel. Ik was verrast en blij om ze eindelijk te ontmoeten. Al snel hadden zij door dat ik een aardig woordje Japans spreek. Heb je honger? vroeg moeder mij. Sure, waarom niet. Na afscheid te hebben genomen van Okuma, stapten we in de vierkante Toyota van vader en reden naar Omura City, waar de familie woont. Ze brachten mij naar een tent genaamd Ikakku. Een echte Japanse tent waar je op de grond moest zitten en aan een lage tafel moet eten. Ze gaven mij allerlei soorten lekkernijen, zoals sashimi, nigirizushi en bier (vader drinkt en rookt, dus ik heb het getroffen ;) ), maar ook minder lekkere zaken als inktvis, octopus en een sushi met overload wasabi. Toen ik die sushi met overload wasabi in mijn mond stopte, begon de barman te lachen. Iz itsu goodo? Yeah, it`s okay. Thanks for being considerate. Echt lachen. Het gezin stelde zich voor:

Vader heet Mamoru. Familienaam is Fukutomi. Ik noem hem otoosan.
Moeder heet Sasano. Ik noem haar okaasan.
Zusje komt uit Thailand (dus geen familielid, maar ook een uitwisselingstudent) en wordt Netto genoemd. Dit is niet haar echte naam. Netto komt van volleybalnet; haar vader houdt van volleybal. Ik noem haar Nettochan.
Zusje in rolstoel heet Ryoukou. Ze is mentaal gehandicapt, maar dan motorisch. Ze denkt gewoon als een 18 jarige (beide zusjes zijn 18). Ik noem haar Ryoukouchan.

Daarna gingen we naar huis. Ik moest de volgende dag om 4 uur aanwezig zijn in het buurthuis. Ik was een uitzondering, kwam een dag eerder dan gepland, dus had mijn familie al ontmoet. Maar de anderen kwamen de volgende dag pas en ontmoetten hun familie in het buurthuis. Ik moest daar naartoe voor verdere uitleg van het programma. We hadden savonds nog wat bijgeklets over alles en nog wat. Dat ik geen echte Hollander ben, dat ik Japans studeer en dat dit mijn eerste keer in Japan is, maar ook over Tony Jaa (Nettochan!) en de Japanse taal. Ik vond het moeilijk om ze te verstaan, maar met gebrekkig Japans en Engels kwam ik ver (okaasan heeft in Canada gewoond). Ik kreeg ook een kanjitest van Ryoukou onder mijn snufferd geschoven, zo van: Doe dan! Okay... had 13 van de 25 goed. Dat is ongeveer een voldoende :P
De volgende dag werd ik wakker. Mobiel was nog steeds dood, dus ik kon mijn wekker niet zetten. Had tot 3 uur uitgeslapen. Volgens okaasan had het geregend. Ik ben daar blijkbaar doorheen geslapen. Nettochan moest naar school (ze studeert Japanse taal op high school), dus okaasan en Ryoukouchan brachten mij met de auto naar het buurthuis. Tijdens de rit hebben we nog bijgeklets over Engelse woorden in het Japans zoals Makudonarudo, en Nagasakiben (Nagasaki dialect): Ototou? Ototou. (Mag ik hier zitten? Neen, deze plek is reeds bezet). In het buurthuis stonden gaijin bij elkaar op een kluitje en zaten Japanse gezinnen netjes achter stoelen en tafels. Ik wilde mij mengen onder mijn medestudenten, maar ik had geen tijd om dat ik net op tijd was. Hiro Nishimura (ook een vent die mij hielp deze reis mogelijk te maken) attendeerde mij erop, na een korte kennismaking, dat ik moest gaan zitten. Ik ging gewoon bij okaasan en Ryoukouchan zitten. Nadat iedereen kennis had gemaakt met zijn of haar familie, kregen we een folder met ons programma. Intensief! Korte toelichting; morgen heb ik een day off, woensdag ga ik naar de museum van Nagasaki over de atomic bombs (super interessant!), donderdag oefenen voor de Arigatou evento (een soort van weekviering voor de gastgezinnen. Ik ga optreden dus, met gitaar en dans en dergelijke!), vrijdag ga ik naar een Japanse basisschool waar ik kinderen moet leren over mijn land, zaterdag heb ik de Arigatou evento, zondag is host family dag en maandag vertrek ik naar Tokyo.
Daarna gingen we naar huis en hielp ik Ryoukouchan met Engels en Nettochan met kanji. Rookte een sigaret met otousan en vouwde origami met okaasan. Na het vouwen gingen okaasan en ik naar een dichtbijzijnde winkel, waar we eten kochten voor die avond. Daarna gingen we eten. Tempura met rijst! OMG das LEKKER! Na het eten gingen we nog even praten, kanji oefenen en praten. Ik verstond meer en kon ook meer zeggen. In 1 dag! Ik ga met sprongen vooruit (maar mijn Nederlands en Engels gaan gigantisch achteruit). Daarna gingen Ryoukouchan, okaasan en otousan slapen. Nettochan moest meer dan 5 paginas kanji leren. En ik wou Thais leren. Ik kan het wel een beetje,

phom chuu Ashwin krab - Ik heet Ashwin
Ja Panom - Tony Jaa (Thaise naam)
hareuang hrur? - Zoek je mot?
yakmeereung hrur ngai? - Wil je een blauw oog? (Als je dit zegt in Thailand, ben je zo goed als dood...)
chang goo yoo hnai? - Waar is mijn olifantje? (Tony Jaa in Tom Yum Goong)
Tom Yum Goong - Thaise delicatesse

Al snel vertelde Nettochan mij dat Thais gebaseerd is op Sanskriet. Raatsawad is goedenacht (raat is nacht), bijvoorbeeld. Ze keek naar mijn naam, Ramjiawan. Prat Raam awataan. Wat? Mijn achternaam in het Thais. Het betekent: de God Rama komt uit de hemel (toekomst). Daarna vertelde zij mij haar echte naam: Pichaya Mahapornvasin. Dont ask. Ik vind het een mooie naam. Ze heeft ook een Chinese naam: Mei, wat mooi betekent. Ik noem haar sindsdien dan ook occasionally Pichayachan. Kan nu ook dus een beetje Thais spreken en schrijven. Tot 3 uur sochtends hebben we gepraat.
De volgende dag (vandaag) stond ik om 6.30 (!) op omdat ik om 9 uur moest verzamelen voor WCI bij the Communication Center. We kregen verdere uitleg van eerder genoemde Hiro, Okuma en een paar nieuwe gasten: Hideto Yasui en Nobuo Tokuhisha. Ook bij de staff zit Berthalina (grappige vrouw uit Mexico), Jake (awesome guy from Texas) en nog een Mexicaanse vrouw wier naam ik niet meer kan herinneren (enige staff member die rookt, HOOZA!). Verder ontmoette ik Chong (Chinese rock n roll guy die bass speelt), Zuxin (Chinese chick die zingt en piano speelt), David (Zweedse vage gast), Kun (Chinese Kung fu meester, sort of... studeert tevens economie), Meg (meisje uit New Jersey, leuk om mee te praten over terrible Bush and awesome Obama, ma homegurrrrrrrrl!), Hasiyna (meisje uit New York City, studeert op Harvard University, aardig) en een meisje uit duizenden: Rie (Ri-e). Rie is een geval apart. Ze is een Japanse, maar komt uit Osaka. Zij leert mij Osaka dialect en ik leer haar Engels. Ik praat alleen Japans tegen haar en zij alleen Engels tegen mij. Te grappig. The roles have changed. Ze is een geval apart omdat ze heeeeeeeeeeeeeeeeeeel veel energie heeft en heeeeeeeeel veel volume in stem. In a good way. Ze is positief aanwezig. Ze is te grappig voor woorden.
Ik heb heel wat mensen niet opgenoemd, maar dit waren de mensen die mij vandaag meteen aanspraken. We oefenden vandaag voor de Arigatou evento, twee dansjes met vocalen. Is echt leuk! Een Japans en een Engels lied. Voelde me meteen al helemaal thuis. Chong, de Mexicaanse vrouw wier naam ik niet weet en ik vormen de Rokersclan. Die hard. Chong liet mij Chinese rock horen. Niet slecht moet ik zeggen. Na zeker 6 uur oefenen (jaja, die hard en intensief plus een lunch: Nagasaki chanpon... google maar. TE LEKKER), kwamen we bijelkaar om de zaak van de bombing on Hiroshima en Nagasaki te bespreken. Felle discussie, omdat bijna elk land een eigen versie van het verhaal heeft. Dit was ter voorbereiding voor het bezoek aan het museum as woensdag.
Daarna kwam otousan mij ophalen. Thuis heb ik even gedouched. Kort daarna kwamen okaasan, Ryoukouchan en Pichayachan thuis, in specifieke volgorde. Na een uurtje kanji oefenen, leren over Japanse keigo, sonkeigo, keijogo en teineigo (googlen!) gingen we eten (gyouza met misoshiru en rijst... UMAI!) en vervolgens gingen we met zn allen naar de supermarkt. Purikura is AWESOME! Mijn zusjes gingen helemaal los. Ik deed mijn best, maar kwam niet verder dan een paar Shah Rukh Khan poses. (Purikura is een soort kleine fotoshoot). Supermarkt was groot! De kleinste in Nagasakiken, zei okaasan. Ik geloof het niet. Ben ik ook voor uitgekomen.
Daarna namen okaasan en otousan mij mee naar een andere winkel, om eten voor morgen te kopen. Na het winkelen nam otousan me mee naar zijn pub, de pub waar ik de eerste dag heb gegeten... Ikakku. Heb daar zeeslak, sushi on the house en sashimi gegeten. Zeeslak moet je eten als je smaakpappillen immuum zijn voor ongewenste smaken. Zoals de smaak van zeeslak. Dat is mijn mening. Na veel lachen, vertellen over Nederland, leren over Japan, veel bier en sake en pesterijtjes van barman Shuchan (echte naam Shuji, maar ik mag hem Shuchan noemen... dont ask me why), zoals te veel wasabi op mijn sushi en Japanse grappen die ik niet begrijp, nam ik afscheid van het gezelschap waarmee ik de nacht spendeerde, inclusief Shuchan. Shuchan vond mij geweldig, gaf mij een kado (zijn sigarettenhouder met daarop handgeschreven: Ikakku, Shuchan yori, Ashwin he... Ikakku, van Shuji, voor Ashwin in Japans). Hij zei dat ik snel weer langs moest komen. Ik denk dat ik dat ook doe. Super aardige mensen!
Daarna kwam ik met otousan om 1 uur snachts thuis. Okaasan vroeg waar we waren, waarop otousan grappig zei: De barman liet Ashwin niet gaan. Hij kreeg rondjes op het huis om te blijven. Sushi en sashimi wordt met zorg en veel inspanning gemaakt. Als een barman mij rondjes geeft on the house, betekent dat ik wel heeeeeeeel aardig ben, blijkbaar.
Ryoukouchan en Nettochan slapen al. Ik vroeg otousan en okaasan of ze wat wisten over de bommen op Hiroshima en Nagasaki. Blijkbaar is de moeder van okaasan een slachtoffer van de bombardement op Nagasaki... en ze leeft nog! Blijkbaar is ze ook bestraald door de radioactieve energie. Okaasan denkt dat de handicap van Ryoukouchan te maken heeft met de radioactiviteit van de moeder van okaasan. Ze weet het niet zeker, maar de kans is er. Heel diep, interessant, emotioneel en openhartig gesprek met mijn ouders. Ik ben ook heel dankbaar dat zij met mij dit verhaal willen delen. Het heeft mij diep ontroerd. Woensdag het museum... ik zit er midden in. Het is ongelooflijk om dit alles te beleven en mee te maken. Het gevoel dat ik heb is onbeschrijvelijk. Ik zit letterlijk middenin mijn studieboeken. Pagina 345: the Bombings on Nagasaki and Hiroshima.

Blijkbaar ben ik mijn kabel vergeten van mijn camera! Ik kan geen fotos uploaden!!!!! AAAAAAAH!! Zoek momenteel naar alternatief.
Ik heb om 9 uur afgesproken om met heel de groep naar Nagasaki te gaan. Rie wil shoppen. Ik moet ook wat dingen halen. Zoals enveloppen voor omiyage (souveniers). Dus. Het is al 5 uur... Nog 2.5 uur slaap! DIT DOE IK VOOR JULLIE!

Kwam vandaag pas achter dag gezin internet had. Vandaar lange post. srry

Oyasumi nasai, minna!

De heenreis

2009-07-03T21:24:00.000-07:00

Het begon vanochtend al om 06.30 uur, 3 juli 2009. Mijn wekker ging af. Slaapdronken slenterde ik naar de douche. Nani, nana, pa en ma waren al klaar. Zeven uur vertrokken we met 2 auto's naar Schiphol. Hoewel ik wist dat ik mijn familie ging missen, waren mijn lichaam en geest beladen met positiviteit. Mijn eerste keer reizen buiten Europa en mijn eerste keer in Japan. Hoe vaak had ik daarvan niet gedroomd. Ik nam afscheid van nana, nani, broeder Tuk, Ro, Nin, ma en pa en liep door de douane. Nog een laatste keer omdraaien. Ik ga ze namelijk twee hele maanden niet zien. Over de menigte heen zag ik een hand of drie in de lucht. Ik zwaaide terug keerde om en liep naar mijn gate. Dag broodje haring, dag Bakellende en dag Nederland! Op naar Frankfurt.
Opstijgen was lache. De vlucht was wat ik gewend was van Nederlandse vluchten. Zat naast 2 Arabische meisjes die constant zaten te praten, de stewardessen waren chagerijnig en verderop krijste een kind "Ik wil druit, ik wil druit!" De neiging om een verdovingspijl naar dat kind te schieten was dan ook groot. Maar dankzij de 2 kleine uurtjes slaap die de vorige nacht mij had geschonken, sliep ik de gehele vlucht als een roos.
Op Frankfurt Main heb ik mij wel vermaakt. Window shoppen, vliegveld verkennen, Mac gegeten, dat soort dingen. Had een boek gekocht, Rising Sun, met de intentie om het te lezen tijdens de lange vlucht naar Nagoya.
Tijdens het boarden werd ik al omringd door Japanners. Voor de verandering was ik de lange slungel die boven iedereen en alles uit torende.
Het vliegtuig was big-ass! Ik kwam binnen en het zag er ruim en comfortabel uit. Was het ook. Ik liep naar rij 34, zitplaats bij het raam. Er zat een tv in de stoel voor me! Chill! Met touch screen! Chill! Na de nodige 15 minuten met dat ding te hebben geklooid, kwam een Japanse gast naast me zitten. Hij was even lang als ik en had een bril. Zijn naam was Ken. Deze keerde na een lange tijd terug van een bussinesstrip naar New York.
Gepassioneerd vertelde hij mij dat hij naar een wedstrijd van de Yanks was geweest, in deels Japans en deels gebrekkig Engels. "Wat ga jij doen in Japan, Ashu-in?" vroeg Ken, waarop ik mijn verhaal in deels Engels en gebrekkig Japans vertelde. Hij vond het geweldig dat ik Japans studeer en dat ik mijn naam in kanji (Japanse tekens) kon schrijven. Ohwjah, ik moet nog dat boek lezen. Na 13 pagina's gelezen te hebben, kon ik de verleiding niet meer aan en begon ik weer te rammen op het touch screen. Na 5 minuten Desperate Housewives in het Portugees, viel ik weer in slaap.
Wolken... zee... boot... boot... gras... landingsbaan... Japan! Eindelijk ben ik er, dacht ik. Hold up! Douane. Wat een ge- ehm, gecontroleer! Voor de 2e keer: ik heb momenteel geen intentie om een misdrijf te plegen, ben 100 procent clean en smokkel geen waspoeder! Twintig minuten koffer uit- en weer inpakken later was ik alsnog heelhuids aangekomen in het land van de rijzende zon. Zonder Ken. Hij had mij eerder zijn bussinesscard gegeven en verdween onder zijn landgenoten. Probeer maar; zoek 1 specifieke Japannert in een terminal vol Japannerts. Dat doe je niet zomaar, en dat deed ik ook niet zomaart.
Nagoya Airport is verschrikkelijk mooi en smerig schoon. Het personeel is dan ook misdadig beleefd en hebben 1 voor 1 de eeuwige lach getekend op hun gezicht. Daar stond ik dan; op een Japans vliegveld met 7 uur niets te doen. Wat een straf!! Ben 3 keer verdwaald geraakt, heb echte soyu ramen gegeten in een typisch Japans eethuisje (op het vliegveld, dat dan weer wel) en heb kennis gemaakt met de auto van de toekomst.
In het eethuis had ik mijn tong verbrand aan die hete ramen. Terwijl iedereen slurpte als een malle, zat ik daar met een verbrande tong. Ik worstelde met mijn eetstokjes, lepel en glas water (3 dingen, 2 handen... gaat niet). Alsnog probeerde ik met verbrande tong te slurpen. Na de 3e of 4e slurp verslikte ik me en hoeste de noodle op die vastzat in mijn keel. De man naast me begon te lachen. "Gaijin desu kara," zei ik (vrij vertaald: "Ik ben een buitenlander, laat me eten. Ik weet dat jij het kan en ik niet, dus vind jij het grappig. Dat snap ik want dat is humor.") Begon die vent nog harder te lachen. "Aight, fattoe brada. No spang," dacht ik en glimlachte terug.

Zit nog steeds vast op Nagoya Airport en mobiel doet het niet! Later!

Nog 2 dagen...

2009-07-01T13:54:00.000-07:00

Hey iedereen! Welkom op mijn blog! De komende 9 weken probeer ik zo vaak mogelijk te bloggen, zodat jullie ongeveer weten wat ik allemaal uitspook in Japan. Alles wat niet op mijn blog komt blijft in Japan ;)

Overmorgen is de grote dag. Dan vliegt deze jongen voor het eerst naar Japan. Het land van de katana, DDR, Kojima en Kawasaki. Ik studeer al twee jaar de Japanse taal en culturen, maar was nooit gezegend met de mogelijkheid om het land met mijn eigen ogen te zien. Tot nu. Op dit moment kan ik het nog steeds niet geloven.
Ik heb alles geregeld, van tickets tot kleren. Moet alles nog gaan inpakken. Vanavond denk ik. Morgen goed uitrusten, en voorbereiden. Want ik vlieg vrijdag 's morgens vroeg.
Deze week genoot ik nog even van Nederland. Eten, uitgaan, genieten van het mooie weer en eten! Ik ga de Turkse pizza, broodje kip-kerrie en Vlaamse friet echt missen. Tenzij een gast toevallig een tentje heeft in Japan, gespecialiseerd in 1 van bovenstaande. Ach, daar is er sushi, udon en katsudon. Enough to enjoy.
Ik heb hoge verwachtingen van Japan. Maar wat blijkt uit gesprekken met mensen die al naar Japan waren geweest, is elke hoge verwachting te laag. Japan schijnt over een te komen met het denkbeeld, maar dan tot de mach 6. Ofzo.
Natuurlijk ga ik iedereen missen. Maar ik heb al twee jaar lang het gevoel dat ik naar Japan toe moet. Ik ga dus genieten. Ik bedoel, ik kom over 9 weken al terug! Persoonlijk vind ik dat nu al te kort... hehe.

Ik ga inpakken en mezelf ook mentaal voorbereiden voor de reis. De reis zelf duurt maar liefst een dag. Vandaar. Welterusten en tot in Japan!